การวิจัยครั้งนี้เป็นการเตรียมอิมมูโนเจนธัยรอกซิน-โปรตีน คอนจูเกตโดยให้แฮปเทนธัยรอกซินทำปฏิกริยากับโมเลกุลโปรตีน เช่น โบไวน์ ซีรัมอัลบูมิน ฮิวแมน ซีรัม อัลบูมิน และ โพลี-ดี-ไลซีน การสังเคราะห์ธัยรอกซิน-โบไวน์ ซีรัม อัลบูมินให้ได้ค่าอัตราส่วนโมลธัยรอกซินต่อโบไวน์ ซีรัม อัลบูมินสูงสุดโดยที่ 25 องศา. มีค่า 22 : 1 และที่ 4 องศา. มีค่า 18 : 1ด้วยการใช้ธัยรอกซิน 10.00 มก.(1.29x10('-5)โมล) คาร์โบไดอิมีด4.00 มก. (2.09x10('-5)โมล) และ โบไวน์ ซีรัม อัลบูมิน 0.80 มก.(0.12x10 ('-7)โมล) ที่พีเอช9-10 ส่วนในกรณีของธัยรอกซิน-ฮิวแมนซีรัม อัลบูมิน ใช้ธัยรอกซิน 20.00มก.(2.57x10('-5)โมล) และฮิวแมนซีรัม อัลบูมิน 0.50 มก.(0.07x10('-7)โมล) ในช่วงพีเอชเดียวกันซึ่งให้ค่าอัตราส่วนโมลธัยรอกซินต่อฮิวแมน ซีรัม อัลบูมิน 20:1 ที่ 4 องศา.และ 16:1 ที่ 25 องศา. การสร้างแอนติซีรัมจากสัตว์ทดลอง (กระต่าย) พบว่าปริมาณอิมมูโนเจนที่ใช้ในการฉีดครั้งแรกและครั้งต่อ ๆ มาควรแตกต่างกันคือ 1.0 และ0.2 มก.ตามลำดับ เพื่อป้องกันสภาวะการหยุดสร้างแอนติบอดีชั่วคราวซึ่งอาจมีผลจากทั้งที-และบี-เซล ช่วงเวลาการกระตุ้นก็มีความสำคัญเช่นกันโดยพบว่ากระต่ายที่ได้รับการกระตุ้นทุก ๆ 1 เดือนยังสามารถให้แอนติซีรัมได้ แต่กระต่ายที่ได้รับการกระตุ้นทุก ๆ 2 สัปดาห์ไม่สามารถให้ได้ ในการเปรียบเทียบการตอบสนองของอิมมูโนเจนแต่ละชนิดพบว่ากลุ่มที่ถูกกระตุ้นด้วยธัยรอกซิน-โบไวน์ ซีรัม อัลบูมินที่มีค่าอัตราส่วนโมลธัยรอกซินต่อโบไวน์ ซีรัมอัลบูมินสูงสุด (>20:1) ให้ค่าไตเตอร์สูงสุดที่ 1:400 กลุ่มที่ฉีดกระตุ้นด้วยค่าอัตราส่วนโมล>10<20:1 ให้ค่าไตเตอร์สูงสุดที่ 1:130 ส่วนกลุ่มที่กระตุ้นด้วยธัยรอกซิน ฮิวแมน ซีรัม อัลบูมินที่มีค่าอัตราส่วนโมล > 10 < 20:1ให้ค่าไตเตอร์สูงสุดที่ 1:150 ในกรณีของการฉีดกระตุ้นด้วยธัยรอกซิน-โพลี-ดี-ไลซีนไม่พบการตอบสนองจากสัตว์ทดลองถึงแม้ว่ามีค่าอัตราส่วนโมลธัยรอกซินต่อโปรตีนสูงสุด (200:1) การพิสูจน์เอกลักษณ์ในรูปค่าคงที่สัมพรรคภาพของแอนติซีรัมที่ผลิตได้พบว่ามีค่าอยู่ในช่วง 10('8)-10('9) ต่อโมลาร์