การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาการเปลี่ยนแปลงของวิเศษณานุประโยคบอกเวลาในภาษาไทยสมัยรัตนโกสินทร์ ในแง่ของประเภทและความถี่ของการปรากฏ โดยสุ่มตัวอย่างข้อมูลจากบทความวิชาการที่ปรากฏตั้งแต่ปีพ.ศ. 2325 ถึง 2536 ผู้วิจัยแบ่งช่วงเวลาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2325 ถึง 2536เป็นช่วงเวลาละ 10 ปี ขนาดของข้อมูลที่ใช้สุ่มตัวอย่างคือ ประมาณ 15,000 คำหรือ 20 หน้ากระดาษ A4 ต่อแต่ละช่วง 10 ปี วิเศษณานุประโยคบอกเวลาอาจจำแนกประเภทตามความหมายได้ 5 ประเภทคือ 1) วิเศษณานุประโยคบอกเวลาเดียวกัน 2) วิเศษณานุประโยคบอกเวลาเริ่มต้น3) วิเศษณานุประโยคบอกเวลาสิ้นสุด 4) วิเศษณานุประโยคบอกเวลาก่อน และ5) วิเศษณานุประโยคบอกเวลาภายหลัง และอาจจำแนกประเภทตามลักษณะโครงสร้างทางวากยสัมพันธ์ได้ 4 ประเภท คือ 1) ประเภทโครงสร้างประโยคย่อย 2) ประเภทโครงสร้างคุณานุประโยคขยายคำนามเกี่ยวกับเวลา 3) ประเภทโครงสร้างประโยคเติมเต็ม (หรือประโยคที่แปลงเป็นนาม) และ4) ประเภทที่มีหน่วยแสดงวิเศษณานุประโยคบอกเวลาสองชนิดผสมกันปรากฏต้นวิเศษณานุประโยคบอกเวลาที่มีโครงสร้างประเภทใดประเภทหนึ่งใน 3 ประเภทดังกล่าว ผลการวิจัยพบว่า ลักษณะโครงสร้างทางวากยสัมพันธ์ของวิเศษณานุประโยคบอกเวลาเปลี่ยนแปลงไปในลักษณะที่มีคุณสมบัติของความเป็นประโยคลดน้อยลง และมีคุณสมบัติของความเป็นนามเพิ่มมากขึ้นและจำนวนประเภทและความถี่ของการใช้วิเศษณานุประโยคบอกเวลาในภาษาไทยสมัยรัตนโกสินทร์มีเพิ่มขึ้น ผลการวิจัยเปรียบเทียบความถี่ของการใช้วิเศษณานุประโยคบอกเวลาทุกประเภทในบทความวิชาการภาษาไทยที่คนไทยเขียน กับในบทความวิชาการที่คนไทยแปลจากภาษาอังกฤษ ปรากฏว่า ความถี่ของการใช้วิเศษณานุประโยคบอกเวลาดังกล่าว ไม่แสดงความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ แต่เมื่อแยกเปรียบเทียบตามประเภททางโครงสร้างแล้ว แสดงให้เห็นว่า ความถี่ที่เพิ่มขึ้นของการใช้วิเศษณานุประโยคบอกเวลาซึ่งมีคุณสมบัติของความเป็นนามเพิ่มมากขึ้นนั้น อาจเป็นผลเนื่องมาจากอิทธิพลของการแปลภาษาอังกฤษเป็นภาษาไทย