วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษานโยบายต่างประเทศของไทยต่อสหภาพเมียนมาร์ในสมัยนายกรัฐมนตรีพลเอกชาติชาย ชุณหะวัน(พ.ศ.2531-2534) โดยต้องการวิเคราะห์ปัจจัยต่าง ๆ ที่มีอิทธิพลต่อผู้มีบทบาทในการกำหนดนโยบายต่างประเทศของไทยต่อพม่า ทั้งนี้ได้นำเรื่องของผลประโยชน์แห่งชาติทางด้านความมั่นคงและเศรษฐกิจที่ไทยจะได้รับจากการเป็นมิตรกับพม่ามาพิจารณาเปรียบเทียบกับสิ่งที่ไทยจะได้รับหากปฏิบัติตามมติของประชาคมโลกที่หยิบยกประเด็นการละเมิดสิทธิมนุษยชนภายในพม่าขึ้นมาเป็นเหตุผลในการใช้มาตรการกดดันพม่า ผลจากการศึกษาปรากฎว่าผู้ที่มีบทบาทสำคัญในการกำหนดนโยบายต่างประเทศของไทยต่อพม่าในช่วงเวลาดังกล่าว ได้แก่ กระทรวงการต่างประเทศ สภาความมั่นคงแห่งชาติ และกองทัพต่างมีทัศนะที่คล้ายคลึงกันกล่าวคือ สถานการณ์ความวุ่นวายทางการเมืองภายในพม่า ซึ่งรวมไปถึงปัญหาสิทธิมนุษยชนนั้น เป็นปัญหาภายในของพม่า ซึ่งไทยไม่มีสิทธิเข้าไปเกี่ยวข้อง เพราะจะถูกมองว่าไทยได้เข้าแทรกแซงกิจการภายในของพม่าผู้มีส่วนในการกำหนดนโยบายยังมองว่า นานาประเทศที่ให้ความสำคัญต่อประเด็นการละเมิดสิทธิมนุษยชนในพม่านั้น ไม่ได้ปฏิบัติตามมติดังกล่าวอย่างแท้จริงเพราะยังคงอนุญาตให้เอกชนของตนเข้าไปลงทุนในพม่าต่อไป และการใช้มาตรการกดดันพม่าดังกล่าวจะผลักดันพม่าให้กลับไปมีสภาพเหมือนเช่นในสมัยที่เนวินปกครองอยู่ และปิดตัวจากโลกภายนอก ยิ่งไปกว่านั้น ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องในการกำหนดนโยบายพิจารณาว่าหากไทยเป็นมิตรกับพม่าแล้ว นอกจากจะเปิดโอกาสให้ไทยชักจูงรัฐบาลทหารพม่าให้ยุติพฤติกรรมการละเมิดสิทธิมนษยชนแล้วที่สำคัญคือยังส่งผลทำให้ไทยสามารถเจรจากับรัฐบาลพม่า เพื่อแก้ไขปัญหาความมั่นคงในบริเวณแนวชายแดนด้านตะวันตก ซึ่งได้กลายเป็นปัญหาเรื้อรังและเป็นปัญหาร่วมระหว่าง 2ประเทศไปแล้วนอกจากนี้ยังช่วยทำให้พม่าเปิดโอกาสแก่ไทยในการเข้าไปลงทุนทางด้านการค้าและธุรกิจในประเทศได้อีกด้วย โดยเฉพาะในเรื่องของสัมปทานไม้และประมง อย่างไรก็ตามมีข้อน่าสังเกตประการหนึ่งว่านโยบายดังกล่าวเป็นไปเพื่อผลประโยชน์ของชาติหรือผลประโยชน์เฉพาะกลุ่ม เนื่องจากผู้ที่เข้าไปมีผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจในประเทศพม่านั้นโดยมากจะเป็นนักการเมือง ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับนักการเมืองหรือฝ่ายทหาร