วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาองค์ประกอบที่มีอิทธิพลต่อการกำหนดกนโยบายต่างประเทศของไทยต่อปัญหากัมพูชา พร้อมทั้งศึกษานโยบายและจุดมุ่งหมายสำคัญของนโยบาย ตลอดจนการดำเนินนโยบายดังกล่าวในระหว่างปี ค.ศ. 1980-1988 ภายใต้รัฐบาลพลเอกเปรมติณสูลานนท์ ผลการศึกษาพบว่า ประการแรก องค์ประกอบสำคัญที่มีอิทธิพลต่อการกำหนดนโยบาย คือ ท่าทีและพฤติกรรมของเวียดนามและการสนับสนุนของสหภาพโซเวียต โดยก่อนปี ค.ศ. 1987 เวียดนามมีท่าทีที่แข็งกร้าวและไม่ประนีประนอมในการแก้ปัญหา จนกระทั่ง นายกอร์บาชอฟเข้ารับตำแหน่งผู้นำสหภาพโซเวียต เวียดนามจึงต้องปรับนโยบายตามด้วยการหันมาเจรจาแก้ปัญหาในเวลาต่อมา ประการที่สอง สัญญาณของผู้กำหนดนโยบายของคนไทยเป็นองค์ประกอบที่มีอิทธิพลสำคัญต่อการกำหนดนโยบายดังกล่าว ทั้งนี้พบว่า ผู้กำหนดนโยบายของไทยมีสัญญาณที่สอดคล้องกับสภาพแวดล้อมที่เป็นจริง นโยบายของไทยมุ่งที่จะให้มีการแก้ไขปัญหากัมพูชาด้วยวิถีทางการเมือง โดยให้เวียดนามถอนทหารออกจากกัมพูชา และให้ชาวกัมพูชามีสิทธิในการกำหนดอนาคตของตนเอง ในการดำเนินนโยบายไทยให้ความสำคัญกับการร่วมมือกับอาเชียน จีน สหรัฐอเมริกา และญี่ปุ่น ขณะเดียวกันก็สนับสนุนรัฐบาลผสมกัมพูชาประชาธิปไตยในการต่อต้านเวียดนามไปพร้อมกับการเปิดโอกาสสำหรับเวียดนามในการที่จะหันมาเจรจาแก้ไขปัญหาโดยทางการเมือง จากการศึกษา พบว่า รัฐบาลพล.อ.เปรม ดำเนินนโยบายได้สำเร็จผลในระดับหนึ่ง ซึ่งปูพื้นฐานนำไปสู่การถอนทหารเวียดนามออกจากกัมพูชารวมทั้งนำไปสู่กระบวนการสันติภาพและการเลือกตั้งเพื่อให้ชาวกัมพูชากำหนดอนาคตของตนเองในที่สุด