การวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบกึ่งทดลองที่มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการสนับสนุนทางการพยาบาลต่อระดับความวิตกกังวล และพฤติกรรมการดูแลของผู้ใกล้ชิดของผู้ป่วยฉุกเฉิน ตัวอย่างประชากร คือ ผู้ใกล้ชิดของผู้ป่วยฉุกเฉิน จำนวน 40 คน ได้จากการเลือกอย่างเฉพาะเจาะจงและแบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม โดยจับคู่ตามลักษณะความสัมพันธ์กับผู้ป่วย เพศอายุ การศึกษาและชนิดของโรค กลุ่มทดลองได้รับการสนับสนุนทางการพยาบาล ซึ่งประกอบด้วย กระบวนการ 3 ขั้นตอน คือการสร้างสัมพันธภาพการช่วยเหลือและประคับประคอง และการสิ้นสุดสัมพันธภาพ เครื่องมือที่ใช้คือแผนการสนับสนุนทางการพยาบาล แบบประเมินความวิตกกังวล และแบบบันทึกการสังเกตพฤติกรรมการดูแลที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น หาค่าความเที่ยงด้วยวิธี Cronbach และ Scottได้ค่าความเที่ยง .92 และ .94 ตามลำดับวิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย และ t-test ผลการวิจัยที่สำคัญคือ 1. ระดับความวิตกกังวลของผู้ใกล้ชิดของผู้ป่วยฉุกเฉินที่ได้รับการสนับสนุนทางการพยาบาลหลังการทดลองจะต่ำกว่าก่อนการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 2. ระดับความวิตกกังวลของผู้ใกล้ชิดของผู้ป่วยฉุกเฉินกลุ่มที่ได้รับการสนับสนุนทางการพยาบาลลดลงมากกว่ากลุ่มที่ไม่ได้รับการสนับสนุนทางการพยาบาล อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3. พฤติกรรมการดูแลของผู้ใกล้ชิดของผู้ป่วยฉุกเฉินกลุ่มที่ได้รับการสนับสนุนทางการพยาบาลดีกว่ากลุ่มที่ไม่ได้รับการสนับสนุนทางการพยาบาลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01