การวิจัยเชิงบรรยายนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการช่วยเหลือตนเองของเด็กกับปัจจัยบางประการของเด็กและบิดามารดา วิธีการอบรมเลี้ยงดู ความสอดคล้องในการอบรมเลี้ยงดูตลอดจนสัมพันธภาพของบิดามารดา กลุ่มตัวอย่างคือ เด็กอายุระหว่าง 2 ปี6 เดือน ถึง 3 ปี 6 เดือน ที่เข้าเรียนในศูนย์พัฒนาเด็กเล็กของศูนย์สุขวิทยาจิต และโรงพยาบาลราชวิถี จำนวน 77 คน เด็กเหล่านี้เป็นเด็กปกติมีความสามารถช่วยเหลือตนเองตามเกณฑ์ประเมินพัฒนาการของ แบบคัดกรองพัฒนาการเด็กไทย เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามบิดาและมารดาเกี่ยวกับ พฤติกรรมการช่วยเหลือตนเองของเด็ก วิธีการอบรมเลี้ยงดูของบิดามารดาและสัมพันธภาพระหว่างบิดามารดา ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีคะแนนการช่วยเหลือตนเองสูงกว่าเกณฑ์เฉลี่ยใน 2 ด้าน คือด้านการขับถ่าย และด้านการทำความสะอาดร่างกายและแต่งตัว แต่มีคะแนนต่ำกว่าหรือเท่ากับเกณฑ์เฉลี่ยในด้านการรับประทานอาหาร บิดามารดาส่วนใหญ่เลือกใช้การอบรมเลี้ยงดูแบบประชาธิปไตย โดยมีมารดาจะเป็นผู้ดูแลและตัดสินใจเรื่องการอบรมเลี้ยงดูในกิจกรรมดังกล่าวของเด็กด้วยตนเองมากที่สุด และพบว่าปัจจัยด้านมารดาบางประการเท่านั้นที่มีความสัมพันธ์กับคะแนนการช่วยเหลือตนเองของเด็ก กล่าวคือ ระดับการศึกษาของมารดาและเวลาที่มารดาทำงานนอกบ้านใช้ดูแลลูก มีความสัมพันธ์กับคะแนนด้านการขับถ่าย(p<.01,p<.05) รายได้ของครอบครัวมีความสัมพันธ์กับคะแนนด้านการรับประทานอาหาร (p<.01) ในขณะที่ปัจจัยด้านบิดาทุกประการไม่มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติกับคะแนนการช่วยเหลือตนเองของเด็กในทุกด้าน