ในปัจจุบันนี้มีกฎหมายซึ่งกำหนดข้อสันนิษฐานความรับผิดทางอาญาของผู้แทนนิติบุคคลเป็นจำนวนมากและกฎหมายส่วนใหญ่มีลักษณะไม่ชัดเจน เพราะมีการวางบทสันนิษฐานความรับผิดทางอาญาของผู้แทนนิติบุคคลไว้อย่างกว้าง ๆซึ่งบทบัญญัติของกฎหมายเรื่องข้อสันนิษฐานความรับผิดทางอาญาของผู้แทนนิติบุคคลเช่นนี้ ส่งผลกระทบต่อสิทธิ เสรีภาพของกลุ่มบุคคล ซึ่งมีฐานะเป็นผู้แทนนิติบุคคลเป็นอย่างมากจากการศึกษาลักษณะของกฎหมายซึ่งกำหนดข้อสันนิษฐานดังกล่าวในวิทยานิพนธ์นี้พบว่า บทบัญญัติเรื่องข้อสันนิษฐานความรับผิดทางอาญาของผู้แทนนิติบุคคลส่วนใหญ่ขาดหลักเกณฑ์ในเรื่องความชอบธรรมในการกำหนดข้อสันนิษฐานความรับผิดทางอาญาของผู้แทนนิติบุคคล วิทยานิพนธ์ฉบับนี้เสนอแนะว่า ควรมีการวางหลักเกณฑ์เรื่องข้อสันนิษฐานความรับผิดทางอาญาของผู้แทนนิติบุคคลให้แน่นอนยิ่งขึ้น ด้วยวิธีการกำหนดตัวบุคคลซึ่งจะต้องถูกสันนิษฐานให้รับผิด ให้จำกัดเฉพาะผู้บริหาร ซึ่งมีอำนาจหน้าที่ในการกำหนดนโยบายและควบคุมการบริหารงานของนิติบุคคลเท่านั้น ควรปรับปรุงบทบัญญัติมาตรา 29 ของกฎหมายรัฐธรรมนูญ พ.ศ.2534 และควรใช้บทสันนิษฐานความรับผิดทางอาญาของผู้แทนนิติบุคคลในลักษณะซึ่งเจาะจงโดยวิธีการระบุมาตราซึ่งเป็นฐานความผิดให้ชัดเจน