พริกไทยที่นิยมปลูกในประเทศโดยทั่วไปได้แก่พันธุ์ซาราวัคและพันธุ์ศรีลังกา วัตถุประสงค์ของการศึกษาครั้งนี้มุ่งเน้นที่ การเปรียบเทียบคุณภาพของพริกไทยดำทั้งสองพันธุ์จากแหล่งปลูกหลักในประเทศที่จังหวัดจันทบุรีในแง่ของปริมาณน้ำมันหอมระเหยและไปเปอรีนซึ่งพบว่าปริมาณน้ำมันระเหยและไปเปอรีนจากพริกไทยพันธุ์ศรีลังกา (2.73%, 4.96%) มากกว่าพริกไทยพันธุ์ซาราวัค (1.78%, 3.82%) อย่างมีนัยสำคัญ (a=0.05) เมื่อศึกษาถึงปริมาณและชนิดองค์ประกอบในน้ำมันระเหยของพริกไทยที่ได้จากทั้งสองพันธุ์โดยใช้ GC และ GC-MS พบว่ามีองค์ประกอบอย่างน้อย 30 ชนิด โดยองค์ประกอบหลักที่พบได้แก่ a-pinene, B-pinene, sabinene, ...-carene,limonene และ B-caryophyllene องค์ประกอบอื่นที่พบประกอบด้วยmonoterpene hydrocarbons 7 ชนิด sesquiterqenehydrocarbons 11 ชนิดและ oxygenated terpene compounds6 ชนิด จากการศึกษาสรุปได้ว่าพริกไทยพันธุ์ศรีลังกามีคุณภาพดีกว่าพันธุ์ซารา วัคทั้งในแง่ปริมาณน้ำมันหอมระเหยและไปเปอรีน เมื่อเปรียบเทียบกับพริกไทยดำจากประเทศอื่นพบว่าพริกไทยดำจากประเทศไทย (ทั้งพันธุ์ศรีลังกาและพันธุ์ซาราวัค) มีปริมาณไปเปอรีนสูงกว่าแต่มีปริมาณน้ำมันระเหยต่ำกว่าพริกไทยดำจากต่างประอินเดีย, บราซิล และมาลาเซีย เมื่อศึกษาถึงอายุของเมล็ดพริกไทยพบว่าปริมาณน้ำมันหอมระเหยและไปเปอรีนพบสูงสุดเมื่อเมล็ดพริกไทยมีอายุได้ 3 เดือนหลังจากนั้นจะมีปริมาณลดลง เมล็ดพริกไทยที่มีอายุ5 เดือนจะเหมาะสมในการเก็บเกี่ยวเพื่อนำไปทำพริกไทยดำ และพบว่าเมล็ดพริกไทยที่มีอายุ 2 ถึง 6 เดือนจะไม่มีความแตกต่างในแง่ปริมาณและชนิดขององค์ประกอบในน้ำมันหอดระเหย (a=0.05) พริกไทยดำสามารถเก็บที่อุณหภูมิห้องในภาชนะปิดสนิทไม่ต่ำกว่า 8 เดือนโดยที่ปริมาณและองค์ประกอบในน้ำมันหอมระเหยไม่มีการเปลี่ยนแปลง