การวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายที่จะศึกษาและสำรวจแหล่งกำเนิด ปริมาณ และลักษณะสมบัติของน้ำเสียจากอุตสาหกรรมฟอกหนังในประเทศ รวมทั้งหาค่าปริมาณมลสารที่ปล่อยออกมาต่อหน่วยน้ำหนักหนังดิบ ตลอดจนประเมินปริมาณมลพิษทั้งหมดของอุตสาหกรรมฟอกหนังทั้งประเทศ โดยได้เลือกเข้าทำการศึกษาและสำรวจในโรงงาน 6 แห่ง (ใหญ่ 2, กลาง 2, เล็ก 2) มีกำลังผลิตลดหลั่นกันระหว่าง 1.3-15.0 ตันหนังดิบต่อวัน ทั้งหมดตั้งอยู่ในกลุ่มโรงงานฟอกหนัง กม.30 จังหวัดสมุทรปราการ ได้มีการวัดอัตราไหลและเก็บตัวอย่างน้ำเสีย พร้อมทั้งบันทึกปริมาณหนังดิบที่เข้าผลิตในโรงงานแต่ละแห่งเป็นเวลาอย่างน้อยหนึ่งสัปดาห์ทำการ โรงงานที่ได้เข้าศึกษามีการฟอกหนังอยู่ 2 แบบ คือ แบบโครมและแบบฝาด พบว่า 5 ใน 6 โรงงานทำการฟอกโครม และหนังที่ฟอกร้อยละ 80 เป็นหนังกระบือ ส่วนที่เหลือเป็นหนังโค การฟอกหนังดิบให้เป็นหนังผลิตทั้งสองแบบจำเป็นต้องมีกระบวนการทำให้หนังปราศจากขน พังผืด และสิ่งสกปรกต่าง ๆ ผ่านการแล่ให้หนาเท่าที่ต้องการ ฟอกด้วยสารเคมี ย้อมสี ทำให้แห้งและตกแต่งก่อนจำหน่าย มลพิษสำคัญที่เกิดขึ้นคือ บีโอดี โครเมียม เอสเอส อีดีเอส และทีเคเอ็น ผลการวิจัยทำให้ทราบว่า ปริมาณน้ำเสียที่โรงงานฟอกหนังถ่ายทิ้งเท่ากับ 28.6, 31 และ 12.5 ลูกบาศก์เมตรต่อหนังดิบที่เข้าผลิตหนึ่งตัน สำหรับโรงงานขนาดเล็ก กลาง และใหญ่ ตามลำดับในน้ำเสียจำนวนดังกล่างโดยเฉลี่ยมีปริมาณ บีโอดี 27.54 กิโลกรัม โครเมียม 1.41 กิโลกรัม เอสเอส40.3 กิโลกรัม ทีดีเอส 218 กิโลกรัม และทีเคเอ็น 7.16 กิโลกรัม ต่อดันหนังดิบตามลำดับ ทั้งนี้น้ำเสียของโรงงานขนาดใหญ่มีการไหลมากกว่าของขนาดเล็กและปริมาณน้ำเสียถ่ายทิ้งต่อตันหนังดิบจะต่ำในการโรงงานขอนาดใหญ่ รวมทั้งพบว่าในโรงงานขนาดใหญ่มีการไหลที่สม่ำเสมอกว่าโรงงานขนาดกลางและเล็ก การสำรวจยังชี้ให้เห็นว่า อุตสาหกรรมฟอกหนังของประเทศไทยในปัจจุบันมีการถ่ายทิ้งน้ำเสียต่อปีเท่ากับ 2.73 ล้านลูกบาศก์เมตร บีโอดี4131 เมตริกตัน และโครเมียม 211.5 เมตริกตัน ปริมาณน้ำเสียที่ถ่ายทิ้งเทียบเท่ากับการใช้น้ำของประชากรไทยจำนวน 37,400 คน แต่มีการทิ้งมลพิษในรูปบีโอดีเท่ากับประชากรจำนวน 323,400 คน มูลค่าโครเมียมสูญเสียไปกับน้ำเสียในทุกปีมีค่า 29.7 ล้านบาท