การวิจัยครั้งนี้เป็นกรณีศึกษาในโรงงานหล่อโลหะแห่งหนึ่งในเขตกรุงเทพมหานคร ซึ่งทำการผลิตห้ามล้อรถไปเป็นผลิตภัณฑ์หลัก โดยมีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาปัญหาและสภาพทั่วไปในการทำงานของพนักงานหล่อโลหะ 2) เพื่อประมาณค่าความสามรถสูงสุดในการทำงาน โดยวิธีการออกกำลังบนจักรยาน ออกกำลังที่ระดับต่ำกว่าระดับสูงสุด 3) เพื่อหาความสัมพันธ์ระหว่างการตอบสนองทางสรีรวิทยาต่อค่าความสามารถสูงสุดในการทำงาน4) เพื่อประมาณความต้องการใช้พลังงาน ในขณะที่พนักงานกำลังปฏิบัติหน้าที่ต่าง ๆ และ 5) เพื่อทำการวิเคราะห์ถึงผลกระทบของตัวแปรต่าง ๆ ที่ เกี่ยวข้องในการทำงานของพนักงาน ผู้ทดสอบทั้งหมดเป็นเพศชาย รวม 9 คน หน้าที่ของงานคือ ควบคุมเตา เขี่ยขี้เหล็ก บังคับเครน เทน้ำเหล็ก และขนย้ายวัตถุดิบ การทดสอบจะทำการวัดทางด้านจิตวิสัยและทางด้านวัตถุวิสัยตลอดจนอัตราการตอบสนองภาระของงานทางสรีรวิทยาในการทำงาน ผลของการทดสอบได้ถูกวิเคราะห์ทางสถิติจากตัวแปรต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง และหาความสัมพันธ์ระหว่างการตอบสนองทางสรีรวิทยาต่อค่าความสามารถสูงสุดในการทำงาน ผลการวิจัยสรุปได้ว่า งานขนย้ายวัตถุดิบ มีอัตราการใช้พลังงานมากกว่างานควบคุมเตางานเทน้ำเหล็ก งานเขี่ยขี้เหล็ก และงานบังคับเครนตามลำดับ ส่วนกิจกรรมของงานขนเหล็ก และเทเหล็ก จะมีอัตราการใช้พลังงานมากกว่างานขนถ่าน เขี่ยขี้เหล็กปากเตาไผ แทงท่อลม เทน้ำเหล็กเขี่ยขี้เหล็ก และบังคับเครน ตามลำดับ แสดงให้เห็นว่า งานที่มีการเคลื่อนไหวมากจะมีอัตราการใช้พลังงานมากกว่าการทำงานที่มีการเคลื่อนไหวน้อยกว่านอกจากนี้ยังพบว่าสัดส่วนของอัตราการใช้ออกซิเจนของงานหน้าที่ต่าง ๆ อยู่ในช่วงระหว่าง 20-40% ของความสามารถสูงสุดในการทำงาน จากการเปรียบเทียบการศึกษาครั้งนี้กับรายงานวิจัยในประเทศและต่างประเทศ พบว่าผลลัพธ์มีความสอดคล้องกัน โดยชี้ให้เห็นวาการฝึกฝนการออกกำลังกาย และการประกอบอาชีพเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้ความสามารถสูงสุดในการทำงานแตกต่างกัน