การวิจัยครั้งนี้ดำเนินการภายใต้สภาวะการทำงานจริงในโรงงานอุตสาหกรรม โดยเลือกโรงงานเครื่องสุขภัณฑ์แห่งหนึ่งในเขตจังหวัดปทุมธานีเป็นกรณีศึกษา และมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างงานและกะการทำงานที่ผลต่อระดับความล้า โดยการประยุกต์ใช้ทฤษฎีของฟัซซีเซต 2)ประเมินความล้าสะสมในแต่ละกะการทำงานและงานที่แตกต่างกัน 3)เปรียบเทียบความล้าในเชิงวัตถุวิสัยและจิตวิสัย และ 4) พัฒนาการใช้ทฤษฎีฟัซซีเซตในงานวิจัยเกี่ยวกับความล้าในการทำงาน การวิจัยได้ทำการศึกษาการทำงานในสามแผนกงานคือ แผนกพ่นน้ำยาเคลือบ แผนกเตาและแผนกตรวจสอบคุณภาพ ผู้ถูกทดสอบเป็นพนักงานชายจาก 3 แผนกงาน ๆ ละ 4 คน รวม 12 คน โดยตรวจวัดการทำงานในกะเช้าและกะค่ำ และใช้อัตราการเต้นของหัวใจ ความล้าทางสายตาระยะเวลาตอบสนองกำลังสถิตกล้ามเนื้อมือ และแบบสอบถามระดับความล้าเป็นดัชนีในการแสดงระดับความล้า จากนั้นจึงนำผลการทดสอบมาวิเคราะห์ทางสถิติและประยุกต์ใช้ทฤษฎีฟัซซีเซต ผลการวิจัยสรุปได้ว่า ลักษณะของงาน (แผนกงาน) กะการทำงานและจำนวนผลผลิต เป็นปัจจัยที่มีผลกระทบต่อระดับความล้าของพนักงานในอัตราสูง ตามลำดับ ซึ่งอาจกล่างได้ว่าโรงงานแห่งนี้ยังสามารถเพิ่มผลผลิตให้มากขึ้นกว่าในปัจจุบัน หากมีการเลือกใช้เทคนิคทางวิศวกรรมอุตสาหการที่เหมาะสม ทั้งนี้เพราะจำนวนผลผลิตยังมีผลกระทบต่อระดับความล้าของพนักงานในอัตราไม่สูงนัก และผลการวิจัยยังพบอีกว่างานในแผนกพ่นน้ำยาเคลือบมีแนวโน้มที่จะเกิดความล้าทางกายภาพมาก เพราะมีปริมาณงานการยกของและเข็นรถบรรทุกชิ้นส่วนผลิตภัณฑ์มากกว่า ส่วนงานในแผนกตรวจสอบคุณภาพจะมีแนวโน้มที่จะเกิดความล้าทางจิตใจมากกว่า เนื่องมาจากมีภาระการใช้สายตาทำงานมาก สำหรับการทำงานเป็นกะนั้นพบว่า งานในกะดึกมีระดับความล้าน้อยกว่างานในกะเช้า ซึ่งอาจเป็นเพราะว่าพนักงานกะดึกนอนพักผ่อนเวลากลางวันไม่เพียงพอ ทำให้ทำงานได้ไม่เต็มที่ จึงได้ผลผลิตน้อยกว่าประกอบกับการควบคุมงานในกะดึกไม่เข้มงวดเหมือนการทำงานในกะเช้า