การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบ การระบุสาเหตุของความสำเร็จและความล้มเหลวในสถานการณ์การกีฬาของนักกีฬาชายและนักกีฬาหญิงประเภทบุคคลที่เข้าร่วมแข่งขันในกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 20 ปีพุทธศักราช 2536 และเพื่อศึกษาปฏิสัมพันธ์ร่วมระหว่างกลุ่มนักกีฬากับเพศที่มีผลต่อการระบุสาเหตุ ตัวอย่างประชากรเป็นนักกีฬาเทนนิส เทเบิลเทนนิส แบดมินตัน ยูโดและฟันดาบ ประเภทบุคคลเดี่ยวจำนวน 200 คน เป็นชาย 100 คน หญิง 100 คน ตอบแบบวัดการระบุสาเหตุของความสำเร็จและความล้มเหลวในสถานการณ์การกีฬา นำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์หาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์ความแปรปรวนสองทาง ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ (1) การระบุสาเหตุไปสู่ โชค นักกีฬาประสบความสำเร็จ กับนักกีฬาประสบความล้มเหลวนักกีฬาชายกับนักกีฬาหญิงไม่แตกต่างกัน และไม่มีปฏิสัมพันธ์ร่วมอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 (2 ) การระบุสาเหตุไปสู่สภาพการแข่งขัน นักกีฬาที่ประสบความสำเร็จสูงกว่านักกีฬาประสบความล้มเหลวนักกีฬาชายกับนักกีฬาหญิง ไม่แตกต่างกัน และไม่มีปฏิสัมพันธ์ร่วมอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 (3) การระบุสาเหตุไปสู่ ความยากของงาน นักกีฬาที่ประสบความสำเร็จสูงกว่านักกีฬาที่ประสบความล้มเหลว นักกีฬาชายกับนักกีฬาหญิง ไม่แตกต่างกัน และไม่มีปฏิสัมพันธ์ร่วมอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05(4) การระบุสาเหตุไปสู่ความอคติของโค้ช นักกีฬาที่ประสบความสำเร็จสูงกว่านักกีฬาที่ประสบความล้มเหลว นักกีฬาชายสูงกว่านักกีฬาหญิง และมีปฏิสัมพันธ์ร่วมอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 (5) การระบุสาเหตุไปสู่อารมณ์นักกีฬาที่ประสบความสำเร็จสูงกว่านักกีฬาที่ประสบความล้มเหลว นักกีฬาชายสูงกว่านักกีฬาหญิง และไม่มีปฏิสัมพันธ์ร่วม อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 (6)การระบุสาเหตุไปสู่ ความพยายามชั่วขณะ นักกีฬาที่ประสบความสำเร็จสูงกว่านักกีฬาที่ประสบความล้มเหลว นักกีฬาชายกับนักกีฬาหญิงไม่แตกต่างกันและไม่มีปฏิสัมพันธ์ร่วมอย่างมีนัยสำคัญ .05 (7) การระบุสาเหตุไปสู่ความสามารถ นักกีฬาที่ประสบความสำเร็จสูงกว่านักกีฬาที่ประสบความล้มเหลวนักกีฬาชายสูงกว่านักกีฬาหญิง และไม่มีปฏิสัมพันธ์ร่วมอย่ามีนัยสำคัญทีระดับ.05 (8) การระบุสาเหตุไปสู่ ความพยายามถาวร นักกีฬาที่ประสบความสำเร็จกับนักกีฬาที่ประสบความล้มเหลว ไม่แตกต่างกัน นักกีฬาชายสูงกว่านักกีฬาหญิง และไม่มีปฏิสัมพันธ์ร่วมอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05