วิทยานิพนธ์นี้มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาระบบลัทอรรถลักษณะในภาษาไทเหนือ และเพื่อพิสูจน์ความเป็นสากลของระบบลัทอรรถลักษณะในภาษาดังกล่าว ข้อมูลที่นำมาศึกษาได้แก่ คำแสดงภาพลักษณ์ ส่วนแรกของการศึกษาเป็นการศึกษาลักษณะและประเภทของคำแสดงภาพลักษณ์ ลักษณะทางวากยสัมพันธ์ของคำแสดงภาพลักษณ์คือ ทำหน้าที่ขยายกริยา แต่ก็แตกต่างจากคำกริยาวิเศษณ์ทั่วไปในบางลักษณะ คำแสดงภาพลักษณ์อาจจำแนกออกได้เป็น 2 ประเภท ตามจำนวนพยางค์หรือจำแนกออกได้เป็น 5 ประเภท ตามลักษณะการรับรู้ทางประสาทสัมผัส ส่วนต่อมาเป็นการศึกษาระบบลัทอรรถลักษณะ พบว่าส่วนประกอบทุกส่วนของคำแสดงภาพลักษณ์ล้วนลื่อความหมายทั้งสิ้น โดยพยัญชนะต้นและพยางค์ท้ายแสดงลักษณะการเคลื่อนไหวหรือคุณสมบัติของสิ่งของสระแสดงขนาด รูปร่างและระดับมากน้อย วรรณยุกต์เพิ่มหรือลดระดับมากน้อยการซ้ำแสดงการเน้นและแสดงพจน์ของการเคลื่อนไหวหรือสิ่งของ ส่วนสุดท้ายเป็นการให้เหตุผลทางลัทศาสตร์ที่อาจนำมาอธิบายการที่เสียงแสดงความหมายพบว่ามีเหตุผลที่อธิบายได้ และได้พิสูจน์ความเป็นสากลของลัทอรรถลักษณะในภาษาไทเหนือ พบว่ามีความเป็นสากลเป็นบางส่วน