งานวิจัยนี้ เป็นการศึกษาความสามารถในการรับรู้เสียงเสียดแทรกภาษาอังกฤษของเด็กไทย โดยมีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาบทบาทของการเรียนภาษาอังกฤษ และ อายุของเด็ก ตลอดจนกระบวนการประมวลผลเสียงพูด ซึ่งมีอิทธิบพบต่อการรับรู้เสียงของเด็ก การทดสอบการรับรู้เสียงครั้งนี้ทดสอบเด็กไทย 2 กลุ่มคือ กลุ่มที่เรียนเฉพาะภาษาไทย จำนวน 24 คนและ กลุ่มที่เรียนภาษาไทยและภาษาอังกฤษจำนวน 24 คน เด็กที่เข้ารับการทดสอบมี 2 กลุ่มอายุคือ 6 ปี และ 8 ปี และในแต่ละกลุ่มมีจำนวนเด็กหญิง และจำนวนเด็กชายเท่ากัน การทดสอบกระทำโดยให้เด็กฟังคู่เสียงภาษาอังกฤษ 6 คู่เสียง คือ คู่เสียง (f-s) ((...)-(...)) (f-(...)) (f-...) (s-(...)) และ (s-(...)) ผู้รับการทดสอบได้รับการทดสอบฟังเสียง 6คู่เสียงใน 2 วิธีคือในระดับ 500 มิลลิวินาที ซึ่งผู้ฟังจะได้ยินเสียงที่ 2 ภายหลังเสียงที่ 1 ในเวลา 1500 มิลลิวินาที ผลคะแนนความสามารถในการรับรู้เสียงจะนำไปวิเคราะห์หาค่าความแตกต่างที่มีนัยสำคัญทางสถิติ โดยใช้การวิเคราะห์ความแปรปรวน (Analysis of Variance : ANOVA) ซึ่งได้ค่า F(,1,44) = 4.06 ที่ระดับความเชื่อมั่น .05 ความสามารถในการฟังคู่เสียงแสดงให้เห็นว่า สิ่งที่สำคัญในการรับรู้เสียงเสียดแทรก ได้แก่ ลักษณะทางลัทศาสตร์ของเสียง และความแตกต่างของเสียงสองเสียงที่นำมาเปรียบเทียบกันในแต่ละคู่เสียง บทบาทของการเรียนภาษาอังกฤษ ซึ่งส่งผลดีต่อการรับรู้เสียงนั้น พบแต่ในกลุ่มเด็กอายุ 8 ปี ที่เรียนภาษาอังกฤษเท่านั้น แต่ไม่พบในกลุ่มเด็กอายุ6 ปีที่เรียนภาษาอังกฤษเหมือนกัน ในการรับรู้เสียงภาษาต่างประเทศของเด็6กอายุ 6 ปีพบว่าเด็กมีความโน้มเอียงเข้าหาภาษาแม่ (Phonological Bias) ในการประมวลผลเสียงภาษาต่างประเทศ และผลการวิจัยพบว่าเด็กอายุ 6 ปีมีกระบวนการประมวลผลเสียงเสียดแทรกภาษาอังกฤษในระดับลัทศาสตร์ดีกว่าในระดับลัทวิทยา