วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษารูปแบบของสระที่แสดงภาพลักษณ์ในอเนกัชพยางค์ และความหมายของรูปแบบเหล่านั้น ในภาษาเต๋อเป่าซึ่งเป็นภาษาจ้วงถิ่นใต้ภาษาหนึ่ง ผลการศึกษาปรากฎว่า ระบบที่แสดงภาพลักษณ์ในอเนกัชพยางค์ในภาษาเต๋อเป่ามี 2 ระบบ คือ ระบบปฐม และระบบทุติยะ ระบบทั้งสองแตกต่างกันในลักษณะโครงสร้างของอเนกัชพยางค์ และในลักษณะของการไม่มีขีดจำกัดในการสร้างอเนกัชพยางค์ตามกรอบของรูปแบบ ระบบปฐม มีลักษณะของการไม่มีขีดจำกัดในการสร้างอเนกัชพยางค์ตามกรอบของรูปแบบ แต่ระบบทุติยะมีข้อจำกัดอยู่ในบางส่วน สำหรับลักษณะโครงสร้างพยางค์ในระบบปฐม โครงสร้างพยางค์ก็จะเป็นลักษณะพยางค์เปิดและมีสระที่ศึกษาในวิทยานิพนธ์ฉบับนี้ 3 เสียง คือ / a:/ /e/and / e((...))/., ในระบบทุติยะ โครงสร้างพยางค์เป็นลักษณะพยางค์ปิดโดยมีพยัญชนะ / -p/, /-t/, /-k, /-m/, /-n/ เป็นพยัญชนะท้ายและมีสระที่ศึกษา 3 เสียง คือ /a:/, /e:/ และ /w/ ในทั้ง 2 ระบบสระ /a:/ และ /e:/ เป็นสระที่เกิดเป็นคู่สระที่ต่างกันในระดับความสูง (VOWEL ABLAUT) และแสดงความหมายภาพลักษณ์[ใหญ่] [เล็ก] สำหรับสระ /e((...))/, และ /((...))/ ที่เกิดเดี่ยวเสมอนั้นแสดงภาพลักษณ์ของ [ตามสบาย] และ [ลักษณะพิเศษ] ตามลำดับ นอกจากนี้พยัญชนะท้าย , -p -t -k -m -n, ในอเนกัชพยางค์ในระบบทุติยะยังเพิ่มความหมาย[การเคลื่อนไหว][ลักษณะ] [การเน้นย้ำ] [ความรู้สึก] และ[ขอบเขต] ตามลำดับให้แก่ความหมายแสดงภาพลักษณ์ของเสียงสระ