การวิจัยนี้เป็นการศึกษารูปแบบและที่ตั้งบ้านกึ่งโรงงาน ในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล โดยศึกษาทางด้านกายภาพ ความสัมพันธ์ระหว่างการอยู่อาศัย กับองค์ประกอบรูปแบบของอาคาร ทำเลที่ตั้งและสภาพแวดล้อมของโครงการ กฎหมายและนโยบายที่เกี่ยวข้อง รวมถึงการรวบรวมข้อมูลทัศนคติของเจ้าของอาคาร ผู้ใช้อาคาร และเจ้าของโครงการ ปัจจัยทางด้านกฎหมายและนโยบายของรัฐบาลในการผลักดันโรงงานอุตสาหกรรมที่กระจุกตัวอยู่ในศูนย์กลางของเมืองไปสู่ชานเมืองรวมทั้งปัจจัยการขยายตัวทางเศรษฐกิจของประเทศไปสู่ยุคอุตสาหกรรม ทำให้ความต้องการพื้นที่เพื่อประกอบการอุตสาหกรรมมากขึ้น ประกอบกับภาวะราคาที่ดินสูงด้วย และความยุ่งยากในการดำเนินการก่อสร้างโรงงานเอง จึงมีการพัฒนาโครงการบ้านกึ่งโรงงาน (รู้จักกันในนามมินิแฟคตอรี่หรือแฟคตอรี่เฮ้าส์) ซึ่งเป็นการผสานการใช้ประโยชน์อาคารเพื่อการพักอาศัยและการประกอบการอุตสาหกรรมเข้าด้วยกัน รูปแบบของบ้านกึ่งโรงงานมีลักษณะเป็นอาคารแบบเรือนแถวมีอาคารด้านหน้าสูง 2-4 ชั้นเพื่อใช้ประโยชน์เป็นที่พักอาศัยและสำนักงานอาคารด้านหลังส่วนใหญ่มีชั้นเดียวใช้เป็นพื้นที่เพื่อการประกอบการอุตสาหกรรมซึ่งลักษณะของกิจการที่เข้ามาประกอบการส่วนมากเป็นอุตสาหกรรมขนาดย่อมเพื่อใช้ประโยชน์อื่น ๆปัจจุบันในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑลมีบ้านกึ่งโรงงานประมาณ 30 โครงการ ตั้งกระจายตามถนนสายหลักที่เป็นย่านอุตสาหกรรม ได้แก่ ถนนเพชรเกษม ถนนเอกชัย ถนนธนบุรี-ปากท่อถนนสุขสวัสดิ์ ถนนเทพารักษ์ และถนนบางนา-ตราด ปัจจัยหลักของการเลือกบ้านกึ่งโรงงานนั้น เพื่อประกอบการอุตสาหกรรมที่เจ้าของขยายกิจการซึ่งส่วนใหญ่ยังคงมีสำนักงานและอาศัยอยู่ที่เดิมในเมือง ดังนั้นพื้นที่อาคารด้านหน้าจึงใช้เป็นสำนักงานขนาดเล็กและให้คนงานอยู่อาศัย โดยเฉลี่ยจำนวน 5.8 คนต่อหน่วย ส่วนจำนวนคนงานไปกลับ 21.11 คนต่อหน่วย นั้นพบว่าพักอาศัยในบริเวณใกล้เคียงโครงการดังนั้นปัจจัยสำคัญในการเลือกบ้านกึ่งโรงงาน คือ ทำเลที่ใกล้แหล่งแรงงาน ปัญหาของบ้านกึ่งโรงงานที่พบส่วนใหญ่เกิดจากสิ่งอำนวยความสะดวกไม่เพียงพอ ปัญหาการดูแลบริหารโครงการภายหลังการขาย และปัญหาขาดแคลนพื้นที่โล่งเพื่อการพักผ่อนและร้านค้าภายในโครงการ เพื่อแก้ไขปัญหาดังกล่าวจึงควรมีกฎหมายกำหนดมาตรฐานที่เหมาะสมสำหรับบ้านกึ่งโรงงานรวมทั้งกำหนดขนาดและประเภทอุตสาหกรรมขนาดย่อมที่ไม่ก่อให้เกิดมลพิษ