การทดสอบเบื้องต้นเพื่อหาฤทธิ์ในการต้านไวรัสเฮอร์ปีส์ซิมเพลก์ทัยป์-1 และทัยป์-2 ของสมุนไพรไทย 10 ชนิด ประกอบด้วย ใบน้ำเต้าใบว่านมหากาฬ ใบพญายอ ใบเสลดพังพอน เหง้าขมิ้นชัน ใบชุมเห็ดเทศ ใบและก้านมะม่วง ใบน้อยหน่า และแก่นแกแล แบ่งตามวิธีการสกัดเป็น 2ชนิด คือ สารสกัดด้วยน้ำและแอลกอฮอล์นำมาทดสอบหาความเข้มข้นที่เป็นพิษต่อเซลล์และความสามารถในการต้านไวรัสเฮอร์ปีส์ซิมเพลก์ทั้ง 2 ทัยป์ ที่ระดับความเข้มข้นที่ไม่เป็นพิษต่อเซลล์เพาะเลี้ยงชนิดวีโร ด้วยวิธีการตรวจวัดการลดลงของจำนวนพลาคที่เกิดขึ้นเมื่อเติมสมุนไพรพร้อมกับไวรัส และเติมสมุนไพรลงในอาหารเพาะเลี้ยงเซลล์หลังจากไวรัสเข้าสู่เซลล์แล้ว เปรียบเทียบกับอะซัยคลอเวียร์ซึ่งเป็นตัวควบคุม พบว่าใบน้ำเต้า(Lagenarialeucantha Rusby. วงศ์ Cucurbitaceae) และใบพญายอ(Clinacanthus nutans (Burm.f.) Lindau. วงศ์ Acanthaceae)ชนิดสกัดด้วยน้ำมีฤทธิ์ในการต้านไวรัสทั้ง 2 ทัยป์โดยตรงก่อนที่ไวรัสจะเข้าสู่เซลล์ ส่วนใบชุมเห็ดเทศ (Cassia alata L. วงศ์ Leguminosae) ใบน้ำเต้า และใบบัวบก (Centella asiatica L. วงศ์ Umbelliferae)ชนิดสกัดด้วยแอลกอฮอล์มีฤทธิ์ในการต้านไวรัสเฮร์ปีซิมเพลกซ์เฉพาะทัยป์-2ก่อนที่ไวรัสจะเข้าสู่เซลล์ ในขณะที่ใบและก้านมะม่วงเขียวเสวย(Mangifera indica L. วงศ์ Anacardiaceae) ใบบัวบก และแก่นแกแล (Cudrania javanensis Frec. วงศ์ Moraceae) ชนิดสกัดด้วยน้ำมีฤทธิ์ทำลายไวรัสโดยตรง และมีผลยับยั้งการเพิ่มปริมาณของไวรัสทั้ง 2 ทัยป์ภายในเซลล์ หลังจากที่ไวรัสเข้าสู่เซลล์แล้ว แต่สมุนไพรเหล่านี้ไม่มีฤทธิ์ในการยังยั้งไวรัสโปลิโอทัยป์-2 และเมื่อเปรียบเทียบฤทธิ์ ในการต้านไวรัสเฮอร์ปีส์ซิมเพลกซ์ทั้ง 2 ทัยป์กับอะซัยคลอเวียร์ พบว่า อะซัยคลอเวียร์มีฤทธิ์ในการยับยั้งการเพิ่มปริมาณไวรัสภายในเซลล์ดีกว่าสมุนไพรเหล่านี้โดยปริมาณความเข้มข้นที่ใช้ยับยั้งไวรัสต่ำกว่ามาก