ยางโปรตีนต่ำหรือ DPNR เป็นยางที่ได้จากการทำน้ำยางพาราให้บริสุทธิ์โดยการสกัดโปรตีน และส่วนประกอบอื่น ๆ ที่ไม่ใช่ยางออก ซึ่งทำให้ยางมีคุณสมบัติสม่ำเสมอเหมาะกับการประยุกต์ใช้งานต่าง ๆ โดยเฉพาะทางวิศวกรรมและทางการแพทย์ วัตถุประสงค์ของการวิจัยนี้ คือทำการหาสภาวะที่เหมาะสมในการขจัดโปรตีนออกจากน้ำยางข้น 60% และน้ำยางสดโดยใช้เอนไซม์สองชนิดคือ ปาเปน และอัลคาเลศ และศึกษาคุณสมบัติต่าง ๆของยาง DPNR ที่ผลิตได้ในระดับยางดิบ ยางผสมสารเคมี และยางวัลคาไนซ์เปรียบเทียบกับยามควบคุมที่ไม่ได้ผ่านการขจัดโปรตีนออก และยางแท่งทีทีอาร์ ยางเครปที่ใช้อยู่ในอุตสาหกรรม ผลการทดลองพบว่าในสภาวะที่เหมาะสมเอนไซม์ทั้งสองชนิดมีศักยภาพสูงในการลดปริมาณไนโตรเจนทั้งหมดในยางได้ร้อยละ 70-75 ของปริมาณเริ่มต้น น้ำยางข้น 60% เป็นสารตั้งต้นที่ดีกว่าน้ำยางสดเนื่องจากมีปริมาณไนโตรเจนตั้งต้นต่ำคงที่และให้ผลผลิตที่มีคุณสมบัติของยางดิบเป็นที่น่าพอใจ เมื่อเทียบกับมาตรฐานระดับนานาชาติ คือ ประกอบด้วย ไนโตรเจน 0.05-0.06 g% เถ้า 0.02-0.04g%ฝุ่นผงต่าง ๆ 0.006 g% และสิ่งระเหยอื่น ๆ 0.07-0.10 g% มีค่าความอ่อนตัวเริ่มต้น 54-57 ค่าดัชนีความอ่อนตัว 65-77 มีสีอ่อนและมีความสามารถในการรักษาค่าความหนืดให้คงที่ยาง DPNR ที่ผลิตจากน้ำยางสด 3 พันธุ์ คือPB 5/51 GT 1 และ RRIM 600 มีปริมาณสารต่าง ๆ ปนเปื้อนเหลืออยู่มากกว่า ซึ่งใน 3 พันธุ์ที่ทดลองน้ำยางสดพันธุ์ PB 5/51 เป็นพันธ์ที่มีความเหมาะสมมากที่สุดที่จะใช้เป็นน้ำยางวัตถุดิบในการผลิตยาง DPNR เนื่องจากมีปริมาณไนโตรเจนตั้งต้นต่ำที่สุด จึงทำให้ยางที่ผลิตได้มีคุณสมบัติยางดิบดีที่ดี และมีสีอ่อนตั้งแต่ต้นจนจบกระบวนการ จากการศึกษาลักษณะการสุกของยางผสมสารเคมีโดยสูตรยางที่ใช้ทำยางพื้นรองเท้าเปรียบเทียบยาง DPNR กับยางควบคุม พบว่าไม่มีความแตกต่างกันโดยไม่ขึ้นอยู่กับชนิดและพันธุ์ของน้ำยางเริ่มต้น และพบว่ายางที่มีไนโตรเจนต่ำ (<0.12 g%)มีแนวโน้มที่จะมีอัตราการสุกเร็วกว่ายางที่มีไนโตรเจนมาก โดยปริมาณไนโตรเจน 0.12 g% เป็นปริมาณมากที่สุดที่จะเอื้อต่อการมีอัตราการสุกสูง จากการศึกษาสมบัติ ทางฟิสิกส์ของยางวัลคาไนซ์ พบว่ายาง DPNRจะมีค่าแรงดึงและเปอร์เซนต์ การยืดตัวสูงขึ้น ในขณะที่มีค่าความแข็งและค่าโมดูลัส 300% ลดลง เมื่อเทียบกับยางที่ไม่ได้สกัดโปรตีนออก