การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยครอบครัวที่มีอิทธิพลต่อการเสพยาบ้าของวัยรุ่นซึ่งปัจจัยครอบครัวประกอบด้วย รูปแบบครอบครัวสี่รูปแบบ ได้แก่ ครอบครัวที่มีพ่อ และแม่ ครอบครัวที่อยู่กับญาติ ครอบครัวที่มีพ่อหรือแม่เพียงคนเดียว ครอบครัวที่มีพ่อหรือแม่เลี้ยง และการทำหน้าที่ครอบครัว กลุ่มตัวอย่างคือวัยรุ่นอายุ 15-19 ปี ที่เสพ และไม่เสพยาบ้าในเขตภาคตะวันออก จำนวน 240 คนเลือกกลุ่มตัวอย่างที่เสพยาบ้าโดยวิธีการสุ่มแบบแบ่งชั้นภูมิ และกลุ่มตัวอย่างที่ไม่เสพยาบ้าโดยวิธีแบบโควต้า และแบบบังเอิญ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป และแบบประเมินการทำหน้าที่ครอบครัวจุฬาลงกรณ์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การวิเคราะห์ถดถอยโลจิสติก (Logistic Regression Analysis) ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างมีรูปแบบครอบครัวที่มีทั้งพ่อ และแม่มากที่สุด (ร้อยละ 54)ครอบครัวมีการทำหน้าที่อยู่ในระดับปานกลาง (X = 2.99 SD = 0.36) เมื่อพิจารณาตัวแปรต้นแต่ละตัวพบว่า รูปแบบครอบครัวที่มีพ่อหรือแม่เลี้ยง และการทำหน้าที่ครอบครัว มีความสัมพันธ์กับการเสพยาบ้าของวัยรุ่นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P < .05, P < .01 ตามลำดับ) ซึ่งสามารถทำนายได้ว่าวัยรุ่นที่อยู่ในครอบครัวที่มีพ่อหรือแม่เลี้ยงมีโอกาสที่จะเสพยาบ้าเพิ่มขึ้น 2.56 เท่าเมื่อเทียบกับวัยรุ่นที่อยู่ในครอบครัวที่มีทั้งพ่อ และแม่ และครอบครัวที่ทำหน้าที่ได้ดีจะทำให้วัยรุ่นเสพยาบ้าลดลง.938 เท่า จากผลการวิจัยแสดงให้เห็นว่า รูปแบบครอบครัวเป็นปัจจัยสำคัญที่สุดที่มีอิทธิพลต่อการเสพยาบ้าของวัยรุ่นในเขตภาคตะวันออก