การวิจัยครั้งนี้เป็นการศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยคัดสรร ด้าน เพศ อายุ การเจ็บป่วย ความสามารถในการปฏิบัติกิจวัตรประจำวัน สุขภาพจิตและความสามารถทางสติปัญญากับความสามารถในการดูแลตนเอง และหาตัวแปรที่สามารถร่วมกันทำนายความสามารถในการดูแลตนเองของผู้สูงอายุไร้ที่พึ่ง กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้สูงอายุไร้ที่พึ่งทั้งชาย และหญิงในสถานสงเคราะห์คนไร้ที่พึ่งธัญญบุรี จังหวัดปทุมธานี จำนวน 120 คน ดำเนินการเก็บข้อมูลโดยการสัมภาษณ์ตามแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลหาค่าความถี่ ร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์การถดถอยพหุคุณแบบขั้นตอน (Stepwise Multiple Regression Analysis) ผลการวิจัยพบว่า ความสามารถในการปฏิบัติกิจวัตรประจำวัน สุขภาพจิตและความสามารถทางสติปัญญา มีความสัมพันธ์ทางบวกกับความสามารถในการดูแลตนเองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 (r = .39 .29 .53, p < .05) ส่วนเพศชาย อายุ และการเจ็บป่วย มีความสัมพันธ์ทางลบกับความสามารถในการดูแลตนเองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (r = -.22 -.19 -.21, p < .05) ความสามารถทางสติปัญญา ความสามารถในการปฏิบัติกิจวัตรประจำวันและเพศชายเป็นปัจจัยร่วมกันในการทำนายความสามารถในการดูแลตนเองของผู้สูงอายุไร้ที่พึ่ง ได้ร้อยละ 37 (r('2) = .37 , p < .05) โดยความสามารถทางสติปัญญา เป็นปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความสามารถในการดูแลตนเองของผู้สูงอายุไร้ที่พึ่งสูงสุด จากผลการศึกษาวิจัที่พบว่า ความสามารถทางสติปัญญา ความสามารถในการปฏิบัติกิจวัตรประจำวัน และเพศชาย มีความสำคัญต่อความสามารถในการดูแลตนเองของผู้สูงอายุไร้ที่พึ่ง ดังนั้นในการส่งเสริมให้ผู้สูงอายุสามารถดูแลตนเองซึ่งเป็นเป้าหมายสำคัญของการพัฒนางานพยาบาล และการสาธารณสุขเพื่อคงไว้ซึ่งความสามารถในการดูแลตนเองที่ดีจึงต้องคำนึงถึงปัจจัยเหล่านี้เป็นสำคัญ