การศึกษาในครั้งนี้มีวัตถุเพื่อศึกษาถึงความขัดแย้งจากนโยบายการเวนคืนที่ดินของรัฐกับชุมชนแหลมฉบัง อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี และเพื่อศึกษาแนวทางในการจัดการชุมชน ประสิทธิภาพและแนวทางในการแก้ไขปัญหาความขัดแย้งระหว่างรัฐกับชุมชน โดยใช้วิธีการศึกษาเชิงคุณภาพจากการสำรวจเอกสารและสัมภาษณ์เจาะลึก ผลการศึกษาพบว่า ชุมชนแหลมฉบังมีประวัติความเป็นมาตั้งแต่สมัยอดีต ตั้งแต่รัชกาลที่ 5 คนในชุมชนมีวิถีชีวิตทางด้านประมงเป็นหลัก ทางการท่าเรือต้องการใช้พื้นที่ในเขตชุมชนเพื่อก่อสร้างท่าเรือแหลมฉบัง จึงได้มีนโยบายเวนคืนที่ดินซึ่งเป็นที่มาของปัญหาความขัดแย้งระหว่างการท่าเรือกับชาวบ้านแหลมฉบัง นโยบายการเวนคืนที่ดินของรัฐที่มาจากการนำนโยบายไปปฏิบัติแบบบนลงล่าง (Top-Down) ก่อให้เกิดปัญหาความขัดแย้งเรื้อรังระหว่างการท่าเรือแหลมฉบังกับคนในชุมชน และมีผลกระทบด้านลบต่อคนในชุมชนทางด้านเศรษฐกิจ ด้านการปกครอง ทางด้านกายภาพ กระบวนการจัดการความขัดแย้งโดยการท่าเรือใช้รูปแบบการใช้วาทกรรม คือ การให้ข้อมูลเฉพาะส่วนที่ไม่ก่อให้เกิดปัญหา หรือ การว่าจ้างสื่อมวลชนทำการประชาสัมพันธ์ และการใช้กลไกของรัฐด้านการปราบปราม คือ การใช้อำนาจหน้าที่ตามกฏหมายและกำลังตำรวจ หรือการตัดน้ำตัดไฟชาวบ้านเพื่อต้องการให้คนในชุมชนออกจากพื้นที่ แต่ไม่ประสบความสำเร็จ กระบวนการจัดการความขัดแย้งโดยชุมชน ใช้รูปแบบการจัดองค์กรชุมชนและการชุมนุมประท้วงชาวบ้านในหมู่บ้านแหลมฉบังได้ต่อต้านนโยบายการเวนคืนที่ดินของรัฐได้อย่างมีประสิทธิภาพในระดับหนึ่ง ชาวบ้านสามารถที่จะอาศัยอยู่ในพื้นที่เวนคืนของการท่าเรือได้ มาจากปัจจัยสำคัญ 2 ประการคือ การรวมตัวกันของชาวบ้านที่มาจากพื้นฐานความเป็นเครือญาติ และระบบเศรษฐกิจที่ผูกพันกับทะเล แนวทางในการแก้ไขปัญหานโยบายเวนคืนที่ดินคือรัฐต้องเปลี่ยนกลยุทธใหม่ โดยการให้ประชาชนมีส่วนร่วมในการกำหนดนโยบาย รวมทั้งรัฐจะต้องเปิดรับมุมมองของประชาชน