กระบวนการผลิตยีสต์แห้งนิยมเติมสารเติมแต่งที่เหมาะสมก่อนการทำแห้งเพื่อ เพิ่มเปอร์เซ็นต์การอดชีวิตของยีสต์หลังการทำแห้งและยืดอายุการเก็บรักษายีสต์แห้ง ในงานวิจัยนี้ทำการศึกษาชนิดและความเข้มข้นของสารกันหืนที่เหมาะสมต่อการยืด อายุการเก็บรักษายีสต์แห้ง โดยใช้ร่วมกับสารเติมแต่งสูตรพื้นฐานคือ 1.15%(w/w) กัวร์กัม 7.5%(w/w) ซอร์บิแทนโมโนสเตียเรต และ 1%(w/w) แคลเซียมโมโนไฮโดรเจนฟอสเฟต ใช้สารกันหืน 2 ประเภทคือ สารกันหืนสังเคราะห์และ สารกันหืนธรรมชาติ ในช่วงความเข้มข้น 0.025-0.5%(w/w) เมื่อศึกษาผลของสารกันหืน ต่อเปอร์เซ็นต์การรอดชีวิตของยีสต์หลังการทำแห้งพบว่า การใช้สารกันหืนสังเคราะห์ คือ 0.15%(w/w) โพรพิลแกลเลตให้เปอร์เซ็นต์การรอดชีวิต 34.17% 0.05%(w/w) บิวทีเรตไฮดรอกซีอะนิโซลให้เปอร์เซ็นต์การรอดชีวิต 42.46% และ 0.05%(w/w) บิวทีเรตไฮดรอกซีโทลูอีนให้เปอร์เซ็นต์การรอดชีวิต 42.36% ส่วนการใช้สารกันหืน ธรรมชาติคือ 0.03%(w/w) กรดแอสคอร์บิก ให้เปอร์เซ็นต์การรอดชีวิต 39.34% และ 0.05%(w/w) กรดซิตริก ให้เปอร์เซ็นต์การรอดชีวิตเพิ่มสูงขึ้นเป็น 69.29% เปรียบเทียบกับ 42.25% ในชุดที่ไม่มีการเติมสารกันหืน (ชุดควบคุม) เมื่อศึกษา อายุการเก็บรักษาที่เวลาต่างๆ ในอุณหภูมิตู้เย็น (4-8 (+,ฐ)C) พบว่า ยีสต์แห้ง ที่ไม่มีการเติมสารกันหืนมีการตายจนหมดใน 20 สัปดาห์โดยเฉลี่ย ในขณะที่ยีสต์แห้ง ที่มีการเติมสารกันหืนมีเปอร์เซ็นต์การรอดชีวิตลดลงอยู่ในช่วง 1.5-14 เท่า โดย 0.3%(w/w) บิวทีเรตไฮดรอกซีโทลูอีนให้เปอร์เซ็นต์การรอดชีวิตลดลงน้อยที่สุดเพียง 1.5 เท่า เมื่อศึกษาการใช้สารกันหืนธรรมชาติร่วมกับสารกันหืนสังเคราะห์คือ 0.05%(w/w) กรดซิตริก และ 0.3%(w/w) บิวทีเรตไฮดรอกซีโทลูอีนร่วมกับสารเติมแต่ง สูตรพื้นฐาน ให้เปอร์เซ็นต์การรอดชีวิตของยีสต์หลังการทำแห้ง 60.03% และมีการ ลดลงของเปอร์เซ็นต์การรอดชีวิตเพียง 1.3 เท่าที่อายุการเก็บรักษา 40 สัปดาห์ ดังนั้นจึงสรุปได้ว่าการใช้สารเติมแต่งสูตรพื้นฐานร่วมกับ 0.05%(w/w) กรดซิตริกร่วมกับ 0.3%(w/w) บิวทีเรตไฮดรอกซีโทลูอีน เป็นสารเติมแต่งสูตรที่ น่าสนใจในการนำไปใช้ในกระบวนการผลิตยีสต์แห้ง เมื่อนำยีสต์แห้งที่ได้ไปทดสอบความสามารถในการผลิตก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ โดยการใช้ Sponge test ที่ปริมาตรแป้งหมักเริ่มต้น 22 มิลลิลิตร โดยใช้จำนวน เซลล์ที่เท่ากัน คือ 4.0 x 10(8) CFU/ml พบว่าในเวลาที่เท่ากัน (75 นาที) เฟอร์มิแพนให้ประสิทธิภาพในการผลิตก๊าซคาร์บอนไดออกไซต์เร็วสุด โดยให้ปริมาตร แป้งหมักเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่า (40 มิลลิลิตร) ในขณะที่ยีสต์สดและยีสต์แห้งสูตร ที่เติม 0.05%(w/w) กรดซิตริกร่วมกับ 0.3%(w/w) บิวทีเรตไฮดรอกซีโทลูอีน ให้ปริมาตรแป้งหมักเป็น 31 และ 27 มิลลิลิตร ตามลำดับ ปริมาณทรีฮาโลสในเซลล์ยีสต์มีผลต่อเปอร์เซ็นต์การรอดชีวิตของยีสต์หลังการ ทำแห้ง เมื่อเตรียมเซลล์ยีสต์ที่มีปริมาณทรีฮาโลสสูง (22.3%, w/w) มาใช้ใน กระบวนการทำแห้งและเติมสารเติมแต่งสูตรพื้นฐานร่วมกับ 0.05%(w/w) กรดซิตริก และ 0.3%(w/w) บิวทีเรตไฮดรอกซีโทลูอีนเปรียบเทียบกับยีสต์ที่มีปริมาณทรีฮาโลสต่ำ (1.91%, w/w) พบว่าการใช้เซลล์ยีสต์ที่มีทรีฮาโลสสูงจะให้เปอร์เซ็นต์การรอดชีวิต หลังการทำแห้ง สูงขึ้นเป็น 66.7% จากเดิม 60.1% ซึ่งแสดงว่าทรีฮาโลสใน เซลล์ยีสต์ช่วยทำให้เปอร์เซ็นต์การรอดชีวิตของยีสต์สูงขึ้นในระหว่างการทำแห้ง เมื่อศึกษาอัตราการตายของยีสต์แห้งที่มีการเติมสารเติมแต่งสูตรต่างๆ เมื่อเก็บเป็นเวลานาน โดยใช้แบบจำลองทางคณิตศาสตร์ คือ C = (1-(+,ต))C(,0)EXP (-Kd(,exp)t) + ((+,ต)C(,0)-Kd(,L)t)) พบว่า ค่าเปอร์เซ็นต์การรอดชีวิตของยีสต์ที่เวลาต่างๆ ที่ได้จากการทดลองใกล้เคียงกับ ค่าที่ได้จากแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ สรุปได้ว่า (1) ความเข้มข้นของสารกันหืน ในช่วงที่ศึกษาคือ 0.01-0.3%(w/w) มีผลต่ออายุการเก็บรักษา สารกันหืนความเข้มข้น สูงมีประสิทธิภาพในการช่วยยืดอายุการเก็บรักษายีสต์แห้งดีกว่าที่ความเข้มข้นต่ำ (2) ยีสต์ที่ทำการ formulate ด้วยสารกันหืนแบ่งเป็น 2 ส่วน ได้แก่ เซลล์ที่ถูก เคลือบด้วยสารกันหืนมีอัตราการตายเพียงเล็กน้อย และเซลล์ที่ไม่ถูกเคลือบด้วย สารกันหืนมีอัตราการตายอย่างรวดเร็วเป็นแบบเอ็กซ์โปเนนเชียล