วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการเตรียมเยื่อแผ่นแลกเปลี่ยนไอออนบวก ที่มีลักษณะไม่สมมาตร และศึกษาอิทธิพลของขนาดรูพรุนและประจุที่มีต่อค่าฟลักซ์และ การกักกันสาร โดยทำการเตรียมเยื่อแผ่น 2 ชนิดคือ เยื่อแผ่นที่มีการเชื่อมขวางระหว่าง สไตรีนและไดไวนิลเบนซีนโดยวิธีโพลิเมอไรเซชันร่วมกับการเปลี่ยนเฟส และเยื่อแผ่น โพลิสไตรีนซึ่งเตรียมได้โดยวิธีการเปลี่ยนเฟส จากนั้นจึงนำเยื่อแผ่นทั้ง 2 ชนิดที่ สังเคราะห์ได้ไปทำปฏิกิริยาการเพิ่มหมู่ซัลโฟนิก โดยการแช่เยื่อแผ่นในกรดซัลฟูริก ที่มีความเข้มข้นร้อยละ 50 โดยปริมาตร จากการศึกษาพบว่าการเตรียมเยื่อแผ่นเชื่อม ขวางและไม่เชื่อมขวางที่มีค่าความจุของการแลกเปลี่ยนไอออน 0.5 meq/g ต้องใช้เวลา ในการทำปฏิกิริยา 24 และ 48 ชั่วโมงตามลำดับ การเพิ่มขึ้นของหมู่ซัลโฟนิกนี้สามารถ วิเคราะห์โดยการหาค่าความจุการแลกเปลี่ยนไอออนร่วมกับการใช้เทคนิค FTIR เมื่อทำการตรวจสอบโครงสร้างเยื่อแผ่นด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเลกตรอนแบบสแกน พบว่าเยื่อแผ่นทั้ง 2 ชนิดที่สังเคราะห์ได้มีลักษณะเป็นเยื่อแผ่นไม่สมมาตรที่มีชั้นผิวแบบ แน่นเกิดที่ผิวด้านที่สัมผัสกับแผ่นแก้ว เมื่อเปรียบเทียบขนาดและจำนวนของรูพรุนระหว่าง เยื่อแผ่นทั้ง 2 ชนิด พบว่า เยื่อแผ่นเชื่อมขวางจะมีจำนวนรูพรุนมากกว่าแต่เป็นรูพรุนที่ มีขนาดเล็กกว่าเยื่อแผ่นไม่เชื่อมขวาง เมื่อนำเยื่อแผ่นมาทดสอบค่าฟลักซ์และการกักกัน พบว่า หลังการทำปฏิกิริยาซัลโฟเนชันฟลักซ์ของน้ำสะอาดจะมีค่าเพิ่มขึ้นประมาณร้อยละ 50 ส่วนค่าฟลักซ์และการกักกันสีย้อม หรือ BSA ก็มีค่าเพิ่มขึ้นเช่นเดียวกัน แต่การเพิ่ม ขึ้นของค่าการกักกันของเยื่อแผ่นไม่เชื่อมขวางซึ่งมีขนาดรูพรุนใหญ่จะเห็นได้ชัดเจนกว่า เยื่อแผ่นเชื่อมขวางที่มีขนาดโมเลกุลเล็ก