วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) เปรียบเทียบพัฒนาการทางทักษะการเขียนเรียงความของนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ที่มีความสามารถทางภาษาไทยระดับสูง ปานกลางและต่ำที่ประเมินงานเขียนเรียงความของตนเองด้วยวิธีการใช้แบบตรวจสอบรายการและแบบสอบถามปลายเปิด และ (2) ศึกษาปฏิสัมพันธ์ระหว่างวิธีประเมินงานเขียนเรียงความของตนเองกับระดับความสามารถทางภาษาไทยที่มีต่อพัฒนาการทางทักษะการเขียนเรียงความของนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ในการวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยกึ่งทดลองแบบมีการทดสอบก่อนและหลังการจัดกระทำ กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 จำนวน 90 คน แบ่งเป็นผู้เรียนที่มีความสามารถทางการเรียนรู้ภาษาไทยระดับสูง ปานกลางและต่ำ ระดับละ 30 คน โดยผู้เรียนในแต่ละระดับความสามารถจะประเมินงานเขียนเรียงความของตนเองด้วย 3 วิธี ได้แก่ วิธีการใช้แบบตรวจสอบรายการ วิธีการใช้แบบสอบถามปลายเปิดและวิธีการไม่ใช้เครื่องมือใดๆ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย (1) แบบทดสอบทักษะการเขียนเรียงความเชิงสร้างสรรค์ (2) เกณฑ์การประเมินงานเขียนเรียงความฉบับสมบูรณ์ (3) แบบบันทึกการให้คะแนน (4) แบบประเมินงานเขียนเรียงความด้วยตนเองรูปแบบแบบตรวจสอบรายการ และ (5) แบบประเมินงานเขียนเรียงความด้วยตนเองรูปแบบแบบสอบถามปลายเปิด ในการวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงบรรยาย การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวแบบวัดซ้ำและการวิเคราะห์ความแปรปรวนสองทาง ผลการวิจัยพบว่า 1. นักเรียนที่มีความสามารถทางภาษาไทยระดับสูงที่ประเมินงานเขียนเรียงความของตนเองโดยใช้แบบสอบถามปลายเปิดมีพัฒนาการทางทักษะการเขียนเรียงความสูงกว่านักเรียนที่ใช้แบบตรวจสอบรายการอย่างมีนัยทางสถิติที่ระดับ 0.05 และสูงกว่านักเรียนที่ไม่ใช้เครื่องมือในการประเมินงานเขียนเรียงความอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 ส่วนนักเรียนที่มีความสามารถทางภาษาไทยระดับกลางและอ่อนที่ประเมินงานเขียนเรียงความของตนเองโดยใช้แบบตรวจสอบรายการมีพัฒนาการทางทักษะการเขียนเรียงความสูงกว่านักเรียนที่ใช้แบบสอบถามปลายเปิดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และสูงกว่านักเรียนที่ไม่ใช้เครื่องมือในการประเมินงานเขียนเรียงความของตนเองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 2. มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างวิธีการประเมินงานเขียนเรียงความฉบับร่างของตนเองกับระดับความสามารถทางภาษาไทยต่อคะแนนพัฒนาการสัมพัทธ์ทางทักษะการเขียนเรียงความอย่างนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05