วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2554

วิทยานิพนธ์ฉบับนี้เป็นการศึกษาถึงการประเมินความสามารถในการนำความร้อนปล่อยทิ้งจากระบบทำน้ำเย็นภายในอาคารกลับมาผลิตน้ำร้อน ด้วยวิธีการสร้างแบบจำลองและตรวจวัดข้อมูลจากระบบทำน้ำเย็นของโรงพยาบาลต้นแบบ แล้วนำผลจากการทดลองนั้นมาขยายผลเพื่อประเมินความสามารถในการผลิตน้ำร้อนของโรงพยาบาลต้นแบบ ภายในแบบจำลองประกอบด้วยระบบทำน้ำเย็นขนาด 8.45 kW, ระบบทำน้ำร้อนโดยตรง และระบบการทำน้ำร้อนโดยใช้ปั๊มความร้อน ในการทดลองได้ทำการควบคุมอัตราการไหลของน้ำร้อน และควบคุมภาระการทำความเย็นของระบบทำความเย็นเพื่อศึกษาถึงพฤติกรรมต่างๆ ของระบบทำความเย็น ผลจากการประเมินเมื่อใช้ระบบทำน้ำร้อนโดยตรงนั้น ระบบทำน้ำเย็นของโรงพยาบาลต้นแบบจะใช้กำลังไฟฟ้าในการอัดไอลดลงร้อยละ 11.84 และค่าสัมประสิทธิ์สมรรถนะของระบบทำความเย็นก็มีค่าเพิ่มขึ้นร้อยละ 18.45 เมื่อเทียบกับระบบทำน้ำเย็นของโรงพยาบาลต้นแบบเดิม อุณหภูมิน้ำร้อนที่ผลิตได้จะมีค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 43.20°C และเมื่อทำการประเมินข้อมูลเดียวกันนี้ แต่ใช้ระบบทำน้ำร้อนร่วมกับปั๊มความร้อนนั้น จะพบว่ากำลังไฟฟ้าที่ใช้ในเครื่องอัดไอของระบบทำความเย็นจะมีค่าลดลงร้อยละ 18.61 และค่าสัมประสิทธิ์สมรรถนะของระบบทำความเย็นก็จะมีค่าเพิ่มขึ้นร้อยละ 29.49 เมื่อเปรียบเทียบกับระบบทำน้ำเย็นเดิม และอุณหภูมิน้ำร้อนที่ผลิตได้จะมีค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 51.57°C แต่เนื่องจากมีการติดตั้งระบบปั๊มความร้อนเพิ่มเข้าไปนั้นจึงจำเป็นต้องใช้กำลังไฟฟ้าในการอัดไอของระบบปั๊มความร้อนเป็น 12.36 kW มีค่าสัมประสิทธิ์สมรรถนะของระบบปั๊มความร้อนเป็น 6.3