วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิยาลัย, 2551

วัตถุประสงค์ของงานวิจัยนี้ คือ การหาสภาวะที่เหมาะสมในกระบวนการโคแอกกูเลชันด้วยแมกนีไทต์กับน้ำเสียชนิดต่าง ๆ อันได้แก่พีเอช ปริมาณแมกนีไทต์ และความเร็วรอบการกวน รวมถึงความเร็วเริ่มต้นของการตกตะกอนและการนำกลับมาใช้ใหม่ การทดลองใช้น้ำเสียที่มีความขุ่น 30 และ 100 NTU น้ำเสียที่มีความเข้มข้นของแอมโมเนีย 500 มิลลิกรัมต่อลิตร น้ำเสียโลหะหนักที่มีความเข้มข้นของโครเมียมและอาร์เซนิก 50 มิลลิกรัมต่อลิตร โดยเริ่มต้นศึกษาหาพีเอชที่เหมาะสม หาปริมาณแมกนีไทต์ที่เหมาะสม และหาความเร็วรอบ การกวนเร็วที่เหมาะสม จากนั้นนำสภาวะที่เหมาะสมที่ได้ไปใช้เพื่อหาประสิทธิภาพในการบำบัดน้ำเสียที่มีส่วนผสมของความขุ่น แอมโมเนีย และโลหะหนัก ผลการทดลองกับน้ำเสียสังเคราะห์ พบว่า สภาวะที่เหมาะสมในการบำบัดความขุ่นของแมกนีไทต์ คือ พีเอช 3 ปริมาณแมกนีไทต์ 2 กรัมต่อลิตร ความเร็วรอบการกวนเร็ว 100 รอบต่อนาที สภาวะที่เหมาะสมในการบำบัดแอมโมเนียของแมกนีไทต์ คือ พีเอช 7 ปริมาณแมกนีไทต์ 2 กรัมต่อลิตร และความเร็วรอบการกวนเร็ว 150 รอบต่อนาที สภาวะที่เหมาะสมในการบำบัดโลหะหนักของแมกนีไทต์ คือ พีเอช 3 ปริมาณแมกนีไทต์ 2.5 กรัมต่อลิตร และความเร็วรอบการกวนเร็ว 150 รอบต่อนาที เมื่อทดลองกับน้ำเสียผสม พบว่า ประสิทธิภาพในการบำบัดความขุ่นเท่ากับ 83% ประสิทธิภาพในการบำบัดแอมโมเนียเท่ากับ 17.46% ประสิทธิภาพในการบำบัดโครเมียมเท่ากับ 29.76% และประสิทธิภาพในการบำบัดอาร์เซนิกเท่ากับ 14.42% เมื่อนำค่าที่ได้ไปทำการทดลองกับน้ำเสียจริง พบว่า ประสิทธิภาพในการบำบัดความขุ่นเท่ากับ 77.27% ประสิทธิภาพในการบำบัดแอมโมเนียเท่ากับ 31.03% ประสิทธิภาพในการบำบัดโครเมียมเท่ากับ 41.67% และประสิทธิภาพในการบำบัดอาร์เซนิกเท่ากับ 37.90% ในส่วนการหาความเร็วตกตะกอนและการนำกลับมาใช้ใหม่ ผลการทดลอง พบว่า แมกนีไทต์มีความเร็วของการตกตะกอนเริ่มต้น 3 เซนติเมตรต่อวินาที (10.8 เมตรต่อชั่วโมง) การนำแมกนีไทต์มาใช้บำบัดความขุ่นทั้งหมด 5 ครั้ง พบว่า ประสิทธิภาพในการบำบัดลดลง 16.28% จากการใช้งานครั้งแรก