วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2554

การเติบโตทางเศรษฐกิจและสังคม ส่งผลให้ความต้องการพลังงานไฟฟ้าเพิ่มขึ้น เพื่อตอบสนองความต้องการนี้จำเป็นต้องเพิ่มความสามารถของระบบผลิตและส่งจ่ายกำลังไฟฟ้าให้สูงขึ้น ขณะเดียวกันส่งผลให้ขนาดกระแสลัดวงจร ณ บัสไฟฟ้าในระบบสูงขึ้นด้วย และอาจเกินค่าพิกัดกระแสลัดวงจรของอุปกรณ์ป้องกันและตัดต่อวงจร ปัญหานี้เกิดขึ้นกับระบบไฟฟ้ากำลังในเขตมหานครทั่วโลกเช่นเดียวกับระบบส่งไฟฟ้าในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑลของการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย วิทยานิพนธ์ฉบับนี้นำเสนอวิธีการกำหนดตำแหน่งติดตั้งสายส่งกระแสตรงแรงดันสูงที่เหมาะสมจำนวน 1 ตำแหน่งร่วมกับการพิจารณาแบ่งแยกบัสอีกไม่เกิน 1 ตำแหน่ง เพื่อจำกัดกระแสลัดวงจรในระบบส่งไฟฟ้าที่ส่งจ่ายกำลังให้กับโหลดในพื้นที่กรุงเทพมหานครและปริมณฑล โดยกำหนดฟังก์ชันวัตถุประสงค์ คือ ขนาดของสายส่งกระแสตรงแรงดันสูงมีค่าต่ำที่สุด พิจารณาเงื่อนไข พิกัดกระแสลัดวงจรของเซอร์กิตเบรกเกอร์ และเงื่อนไขจุดทำงานของระบบ อาทิ ขีดจำกัดขนาดแรงดันที่บัสและกำลังไฟฟ้าที่ไหลในสายส่งโดยประยุกต์วิธีค้นหาแบบตาบูช่วยในการหาคำตอบ จากนั้น ระบบที่ติดตั้งสายส่งกระแสตรงแรงดันสูงจะถูกประเมินความมั่นคงโดยใช้ดัชนีเสถียรภาพแรงดัน PQ และพิจารณาผลกระทบของเหตุการณ์สายส่งหลุด 1 วงจร เพื่อยืนยันความมั่นคงของระบบอยู่ในระดับที่ยอมรับได้