วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเสนอแนวทางการพัฒนาศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวจังหวัดอุบลราชธานี กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยครั้งนี้เป็นนักท่องเที่ยวชาวไทยที่เดินทางมาท่องเที่ยวจังหวัดอุบลราชธานีและประชาชนในท้องถิ่นที่อาศัยอยู่ในจังหวัดอุบลราชธานี ทั้งสองกลุ่มตัวอย่างมีอายุ 15 ปีขึ้นไป กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยแบ่งออกเป็นนักท่องเที่ยว จำนวน 165 คน ประชาชนในท้องถิ่น จำนวน 235 คน ซึ่งใช้แบบสอบถามในการเก็บข้อมูลส่วนผู้ที่เกี่ยวข้องด้านการท่องเที่ยว จำนวน 6 ท่าน ใช้แบบสัมภาษณ์ในการเก็บข้อมูล นำผลที่ได้มาวิเคราะห์ทางสถิติ หาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1. ความต้องการในองค์ประกอบแหล่งท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยว พบว่า นักท่องเที่ยวมีความต้องการอยู่ในระดับมากคือด้านกิจกรรมการท่องเที่ยว ( X= 3.70) ด้านแหล่งท่องเที่ยว ( X= 3.59) ด้านการคมนาคมและด้านสิ่งอำนวยความสะดวก ( X= 3.57)และ ด้านโปรแกรมการท่องเที่ยว ( X= 3.49) ตามลำดับ ยกเว้นด้านบริการเสริม(X = 3.33) มีความต้องการอยู่ในระดับปานกลาง. ความต้องการการพัฒนาองค์ประกอบแหล่งท่องเที่ยวของประชาชนในท้องถิ่น พบว่า ประชาชนในท้องถิ่นมีความต้องการการพัฒนาระดับมากที่สุดคือด้านสิ่งอำนวยความสะดวก (X bar = 4.34) ด้านโปรแกรมการท่องเที่ยว (X bar = 4.31) ส่วนความต้องการระดับมากคือ ด้านการคมนาคม ( X bar = 4.17) ด้านกิจกรรมการท่องเที่ยวและบริการเสริม ( X bar = 3.89) และด้านแหล่งท่องเที่ยว (X bar = 3.43) 2. แนวทางในการพัฒนาศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวในจังหวัดอุบลราชธานีที่ได้จากการรวบรวม และวิเคราะห์ข้อมูลจากผู้ให้ข้อมูลทั้ง 3 กลุ่ม คือ การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวต้องให้ประชาชนในท้องถิ่นมีส่วนร่วมในการพัฒนา มีการจัดกิจกรรมเพื่อให้ประชาชนท้องถิ่นอนุรักษ์และเห็นคุณค่าของแหล่งท่องเที่ยวในท้องถิ่น มีการกำหนดมาตรการเพื่อใช้รองรับนักท่องเที่ยวที่เดินทางเข้ามาท่องเที่ยว มีการพัฒนาและอนุรักษ์ตามความเหมาะสมของแต่ละพื้นที่และประเภทของแหล่งท่องเที่ยว และควรมีการสนับสนุนจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในด้านการประชาสัมพันธ์แหล่งท่องเที่ยวเพื่อเป็นการกระตุ้นการท่องเที่ยวของจังหวัดให้ดียิ่งขึ้นต่อไป