วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2547

การบีบอัดข้อมูลที่มีอยู่ส่วนมากเป็นการบีบอัดข้อมูลที่มีความเหมาะสมกับลักษณะข้อมูลต่างกัน กล่าวคือ การบีบอัดข้อมูลด้วยอัลกอริธึมชนิดหนึ่ง ๆ จะมีความเหมาะสมกับข้อมูลบางลักษณะเท่านั้น อย่างเช่นการบีบอัดแบบ JPEG จะเหมาะสมกับภาพถ่าย การบีบอัดแบบ RLE และ LZW จะเหมาะสมกับข้อมูลตัวหนังสือ ส่วนภาพขาวดำและภาพสำหรับการส่งแฟกซ์จะต้องใช้การบีบอัดแบบ JBIG จึงจะลดขนาดข้อมูลได้ดีที่สุด เนื่องจากยังไม่มีการบีบอัดข้อมูลแบบใดเลยที่เหมาะสมกับไฟล์ข้อมูลทุกชนิด ไฟล์ภาพชนิดหนึ่งบิตทิฟฟ์ที่ใช้งานในขั้นตอนการเตรียมพิมพ์ก็ยังไม่มีการบีบอัดข้อมูลที่มีประสิทธิภาพสูงเพียงพอที่จะใช้งาน เนื่องจากภาพหนึ่งบิตทิฟฟ์สำหรับการเตรียมพิมพ์เป็นภาพที่มีเม็ดสกรีนเป็นองค์ประกอบ การจัดเรียงตัวกันระหว่างจุดภาพสีดำเพื่อสร้างเป็นเม็ดสกรีนเป็นไปอย่างมีรูปแบบชัดเจนและมีความซ้ำอยู่มาก ทำให้การพัฒนาการบีบอัดข้อมูลสำหรับภาพหนึ่งบิตทิฟฟ์สามารถใช้หลักการเข้ารหัสรูปแบบเม็ดสกรีนเพื่อลดปริมาณข้อมูลลงได้ ผลการทำงานของการบีบอัดแบบเข้ารหัสรูปแบบเม็ดสกรีนนี้มีประสิทธิภาพการบีบอัดที่สูงประมาณ 8 เท่าและใช้เวลาในการบีบอัดและคลายข้อมูลนานกว่าโปรแกรม ZIP ประมาณ 5 เท่า นอกจากนี้สามารถพัฒนาต่อไปให้ประสิทธิภาพการบีบอัดข้อมูลสูงยิ่งขึ้นโดยนำไฟล์ข้อมูลที่ผ่านการบีบอัดแบบเข้ารหัสรูปแบบเม็ดสกรีนแล้วมาทำการบีบอัดด้วย ZIP อีกครั้งก็จะทำให้ประสิทธิภาพการบีบอัดข้อมูลเพิ่มขึ้นเป็นประมาณ 20 เท่า