วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2554

การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1)เปรียบเทียบความตั้งใจในการกระทำพฤติกรรมป้องกันตนเองของนักเรียนหญิงชั้นประถมศึกษาก่อนการเข้าร่วมโปรแกรมป้องกันการถูกล่วงละเมิดทางเพศ หลังสิ้นสุดโปรแกรมทันทีและระยะติดตามผล 4 สัปดาห์ 2)เพื่อเปรียบเทียบความตั้งใจในการกระทำพฤติกรรมป้องกันตนเองของนักเรียนหญิงชั้นประถมศึกษาระหว่างกลุ่มที่มีการรับรู้ความสามารถในการป้องกันตนเองจากการถูกล่วงละเมิดทางเพศต่างกันภายหลังการเข้าร่วมโปรแกรมป้องกันการถูกล่วงละเมิดทางเพศและระยะติดตามผล 4 สัปดาห์กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนหญิงชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 อายุ 9-12 ปี ที่ศึกษาอยู่ในโรงเรียนสหศึกษา ปีการศึกษา 2/2554 คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างเข้ากลุ่มทดลอง 30 คน โดยการจับฉลากรายชื่อแบบไม่แทนที่ กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมป้องกันการถูกล่วงละเมิดทางเพศ 3 ครั้ง เก็บข้อมูลในระยะก่อนการทดลอง ระยะหลังสิ้นสุดการทดลองทันที และระยะติดตามผล 4 สัปดาห์โดยใช้แบบสอบถามความตั้งใจในการกระทำพฤติกรรมป้องกันตนเองจากการถูกล่วงละเมิดทางเพศและแบบสอบถามการรับรู้ความสามารถของตนเองในการป้องกันตนเองจากการถูกล่วงละเมิดทางเพศ ที่มีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.77 และ.80 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบ Repeated Measure ANOVA ผลการวิจัยพบว่า1)หลังสิ้นสุดการทดลองทันทีคะแนนความตั้งใจในการกระทำพฤติกรรมป้องกันตนเองจากการถูกล่วงละเมิดทางเพศของนักเรียนหญิงชั้นประถมศึกษีที่ 4 สูงกว่าก่อนเข้าร่วมโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่.05 และในระยะติดตามผลคะแนนลดลงจากระยะสิ้นสุดการทดลองทันทีอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ 2)ความตั้งใจในการกระทำพฤติกรรมป้องกันตนเองของนักเรียนหญิงชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 กลุ่มที่มีการรับรู้ความสามารถในการป้องกันตนเองจากการถูกล่วงละเมิดทางเพศสูง ภายหลังการเข้าร่วมโปรแกรมป้องกันการถูกล่วงละเมิดทางเพศและในระยะติดตามผล 4 สัปดาห์สูงกว่ากลุ่มที่มีการรับรู้ความสามารถในการป้องกันตนเองจากการถูกล่วงละเมิดทางเพศระดับปานกลางอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05