วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

การพัฒนาเคลือบอุณหภูมิตํ่าโดยใช้วัสดุเหลือทิ้ง งานวิจัยนี้จะนำของเหลือทิ้งจากอุตสาหกรรมมาเป็นวัตถุดิบหลักในการทำเคลือบ โดยใช้ขี้เถ้าเตาเผาขยะจังหวัดภูเก็ต เศษแก้ว 2 ชนิดคือ เศษแก้วบอโรซิลิเกตและเศษแก้วโซดาไลม์ คำนวณสูตรเคลือบด้วยแผนภูมิสามเหลี่ยม นำเคลือบไปบดด้วยหม้อบดความเร็วสูงเป็นเวลา 15 นาที จากนั้นนำไปวิเคราะห์สมบัติเคลือบ เช่น ความหนาแน่น กากค้างตะแกรง และอัตราการไหล ชุบเคลือบบนเนื้อดินสโตนแวร์ เผาที่ 1000 1150℃ และ 1200℃ คงไว้ที่อุณหภูมิสูงสุดเป็นเวลา 15 นาที วิเคราะห์สมบัติหลังเผาคือ การหลอมตัว การไหลตัว สมบัติทางความร้อน พฤติกรรมการหลอม ค่าสัมประสิทธิ์การขยายตัวทางความร้อน โครงสร้างจุลภาคเมื่อเผาที่ 1000℃ และ 1150℃ วิเคราะห์เฟสของเคลือบที่ผ่านการเผาที่ 1000℃ และ 1150℃ ความต้านทานสารเคมี เมื่อได้สูตรที่เคลือบสุกและมันเงาเมื่อนำไปเผาที่ 1000℃ แล้ว ทดลองชุบบนเนื้อดินอุณหภูมิตํ่าสูตร RCC-1-15-G1 และ LT-LPW1-G1 เผาที่ 1000℃ และ 1150℃ และนำเคลือบไปทดลองโดยการเพิ่มสีของผลิตภัณฑ์ให้สวยงาม ด้วยการเติมออกไซด์แล้วนำไปชุบเนื้อดินทั้งเนื้อดินสโตนแวร์และเนื้อดินอุณหภูมิตํ่า เผาที่ 950℃ และ 1000℃ จากการทดสอบพบว่า เคลือบที่ได้ผลดีคือสุกตัวและมันเงาทั้งสูตรที่ใช้เศษแก้วบอโรซิลิเกตและเศษแก้วโซดาไลม์ เคลือบสูตรที่มีปริมาณบอแรกซ์มากกว่า 20% ขึ้นไป จากงานวิจัยนี้ได้เคลือบเซรามิกอุณหภูมิตํ่าที่ไม่ใช้ฟริต วัตถุดิบประเภทตะกั่วหรือสารเคมีที่มีราคาแพงมาเป็นส่วนประกอบ แต่จะใช้วัสดุเหลือทิ้งจากโรงงานอุตสาหกรรมมาใช้เป็นวัตถุดิบหลัก