วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2525

การวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อค้นหาปัญหาทางด้านจิตใจของผู้ป่วยโรคเบาหวานเพศหญิงและเพศชาย และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัญหาทางด้านจิตใจ กับ อายุและระยะเวลาที่เป็นโรคของผู้ป่วยโรคเบาหวาน จากโรงพยาบาลในเขตกรุงเทพๆ สมมุติฐานในการวิจัยมีดังนี้คือ 1. ผู้ป่วยโรคเบาหวานเป็นผู้ที่มีปัญหาทางด้านจิตใจมาก 2. ผู้ป่วยโรคเบาหวานเพศหญิงมีปัญหาทางด้านจิตใจมากกว่าผู้ป่วยชาย 3. อายุมีความสัมพันธ์ทางบวกกับปัญหาทางด้านจิตใจของผู้ป่วยโรคเบาหวาน 4. ระยะเวลาที่เป็นโรคเบาหวานมีความสัมพันธ์ทางบวกกับปัญหาทางด้านจิตใจ กลุ่มตัวอย่างประชากร เป็นผู้ป่วยเป็นโรคเบาหวานที่มารับการตรวจรักษาในคลินิกโรคเบาหวาน แผนกผู้ป่วยนอกของโรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์สภากาชาดไทย โรงพยาบาลศิริราช โรงพยาบาลรามาธิบดี โรงพยาบาลราชวิถี โรงพยาบาลวชิระ และโรงพยาบาลภูมิพลอดุลยเดช คัดเลือกตัวอย่างประชากรโดยวิธีเก็บตัวอย่างแบบจงใจ (Purposive Sampling) จำนวน 160 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสัมภาษณ์อย่างมีแนวที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นเอง นำไปตรวจสอบความตรงตามเนื้อหา และความเที่ยงของแบบสัมภาษณ์ โดยใช้สูตรคุเดอร์ริชาร์ดสัน 20 ได้ค่าความเที่ยง 0.96 การวิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าร้อยละค่าคะแนนเฉลี่ย ความเบี่ยงเบนมาตรฐาน พร้อมทดสอบค่าที (t-test) และหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. สิ่งที่เป็นปัญหาทางด้านจิตใจของผู้ป่วยโรคเบาหวานมากที่สุดคือความรู้สึกคับข้องใจต่อการตรวจหาน้ำตาลในปัสสาวะด้วยตนเองที่บ้าน และความรู้สึกหมดหวังที่จะมีโอกาสประสบความสำเร็จในการเรียนหรือการทำงานเหมือนคนปกติ 2. ความรู้สึกที่แสดงถึงปัญหาทางด้านจิตใจที่พบมากในผู้ป่วยโรคเบาหวานคือ ความรู้สึกวิตกกังวล กลัว และคับข้องใจที่มีต่อข้อจำกัดในการปฏิบัติตัว เพื่อการควบคุมโรค การเกิดภาวะแทรกซ้อน และ การปรับตัวในการดำลงชีวิตประจำวัน 3. ผู้ป่วยโรคเบาหวานมีปัญหาทางด้านจิตใจอยู่ในระดับปานกลาง จึงปฏิเสธสมมุติฐานข้อที่ 1 4. ผู้ป่วยโรคเบาหวานเพศหญิงมีปัญหาทางด้านจิตใจมากกว่าผู้ป่วยชายอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 จึงสนองสมมุติฐานข้อที่ 2 5. อายุไม่มีความสัมพันธ์กับปัญหาทางด้านจิตใจของผู้ป่วยเบาหวาน จึงปฏิเสธสมมุติฐานข้อที่ 3 6. ระยะเวลาที่เป็นโรคเบาหวานไม่มีความสัมพันธ์กับปัญหาทางด้านจิตใจของผู้ป่วยโรคเบาหวาน จึงปฏิเสธสมมุติฐานข้อที่ 4