วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

งานวิจัยนี้ศึกษาผลของการเสริมบริวเวอร์ยีสต์และบาซิลัส สายพันธุ์ S11 ในอาหารเพื่ออนุบาลลูก หอยหวาน Babylonia areolata วัยอ่อนให้มีการเติบโต และการรอดชีวิตสูงขึ้น โดยเริ่มต้นการทดลองแรกในหอยหวานวัยอ่อน (veliger larvae) ใช้ระดับความหนาแน่น 300 ตัวต่อลิตร ให้แพลงก์ตอนพืชคีโตเซอรอส ผสมกับไอโซไคซิสเป็นอาหารเสริมด้วยบริวเวอร์ยีสต์ ที่ 4 ระดับ (0, 0.1, 0.5 และ 1.0 เปอร์เซ็นต์) และบาซิลัส สายพันธุ์ S11ที่ 2 ระดับ (0 และ 0.1 เปอร์เซ็นต์) ผลการศึกษาพบว่า อัตราการเติบโตจำเพาะโดยความยาวเปลือกของหอยหวานระยะวัยอ่อนไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญระหว่างชุดการทดลองที่เลี้ยงด้วยอาหาร ธรรมเสริม บริวเวอร์ยีสต์และบาซิลัส สายพันธุ์ S11 ทุกระดับ แต่อัตราการรอดสุดท้ายของหอยหวานระยะวัยอ่อนที่เลี้ยงด้วยอาหารธรรมชาติเสริมบริวเวอร์ยีสต์ 4 ระดับ และทั้งเสริม / ไม่เสริมบาซิลัส สายพันธุ์ S11 มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ โดยพบปฎิสัมพันธ์ระหว่างการเสริมบริวเวอร์ยีสต์และบาซิลัส สายพันธุ์ S11 ต่อการรอดของหอยหวานระยะวัยอ่อน สำหรับอัตราการเติบโตจำเพาะโดยน้ำหนักของหอยหวานระยะลงพื้นมีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญระหว่างชุดการทดลองที่เลี้ยงด้วยอาหารผสมเสริมบริวเวอร์ยีสต์ แต่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในชุดการทดลองที่เสริมด้วยบาซิลัส สายพันธุ์ S11 และอัตราการรอดสุดท้ายของ หอยหวานระยะลงพื้นที่เลี้ยงด้วยอาหารผสมเสริมบริวเวอร์ยีสต์ 4 ระดับ และทั้งเสริม / ไม่เสริมบาซิลัส สายพันธุ์ S11 มีความ แตกค่างอย่างมีนัยสำคัญ โดยพบปฏิสัมพันธ์ ระหว่างการเสริมบริเวอร์ยีสต์และบาซิลัส สายพันธุ์ S11 ต่ออัตราการเติบโตจำเพาะโดยน้ำหนักและอัตราการรอด