วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

งานวิจัยนี้มีจุดประสงค์ เพื่อวิเคราะห์และลดของเสียสำหรับชิ้นส่วนอะไหล่ประตูยานยนต์ ซึ่งนำเครื่องมือการวิเคราะห์ลักษณะข้อบกพร่องและผลกระทบด้านคุณภาพ โดยมีการประเมินค่าความรุนแรง ความถี่หรือโอกาส และความสามารถในการตรวจพบข้อบกพร่อง ออกมาในรูปของค่าดัชนีชี้วัดความเสี่ยง RPN เพื่อเป็นเกณฑ์ในการเลือกสาเหตุของข้อบกพร่องมาทำการแก้ไข ในการวิจัยนี้ได้นำหลักการการออกแบบและวิเคราะห์การทดลอง เครื่องมือคุณภาพต่างๆ และการควบคุมกระบวนการเชิงสถิติ มาเป็นเครื่องมือในการปรับปรุงเพื่อลดของเสียที่เกิดขึ้นในแผนกเชื่อมประกอบ ซึ่งเป็นแผนกที่พบของเสียมากที่สุด หลังจากนั้นทำการประเมินค่าดัชนีชี้วัดความเสี่ยง RPN หลังการปรับปรุง และเปรียบเทียบข้อมูลของเสียและข้อร้องเรียนของตัวแทนจำหน่ายก่อนการปรับปรุงและหลังการปรับปรุง พร้อมทั้งได้เสนอข้อเสนอแนะ และข้อจำกัดต่าง ๆ ให้กับโรงงานกรณีศึกษา เพื่อเป็นแนวทางในการปรับปรุงเพื่อลดของเสียสำหรับชิ้นส่วนอะไหล่ตัวถังยานยนต์ประเภทอื่นต่อไป ผลงานวิจัยนี้ พบว่า สามารถลดข้อร้องเรียนปัญหารูเยื้องจากตัวแทนจำหน่ายต่างประเทศเทียบกับจำนวนยอดขาย จาก 0.66% ลดลงเป็น 0.39% นอกจากนี้ของเสียที่พบในการเชื่อมประกอบเทียบกับจำนวนการผลิตก็ลดลงเช่นกัน จาก 4.37% ลดลงเป็น 2.83% และจำนวนชิ้นส่วนอะไหล่ประตูเสียรูปเทียบกับจำนวนการผลิต จาก 3.36% ลดลงเหลือ 2.44% จากการแก้ไขดังกล่าวส่งผลให้ปัญหาเรื่องการชุบสี ED และ Sealer ก็มีจำนวนของเสียลดลงเช่นกัน ซึ่งเป็นประโยชน์ทางอ้อมที่ได้รับจากการปรับปรุงการผลิตของแผนกเชื่อมประกอบ