วิทยานิพนธ์(พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความแข็งแรงของกล้ามเนื้อที่ใช้ในการหายใจ ภาวะการติดเชื้อ คุณภาพการนอนหลับ ภาวะโภชนาการ ความวิตกกังวลกับระยะเวลาการใช้เครื่องช่วยหายใจของผู้ป่วยวิกฤติทางอายุรกรรม กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยวิกฤติทางอายุรกรรมที่ใส่ท่อและเครื่องช่วยหายใจ จำนวน 120 คน ที่ได้มาจากการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูลเป็นแบบสอบถามประกอบด้วย แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล แบบประเมินความวิตกกังวล แบบประเมินคุณภาพการนอนหลับ และแบบประเมินความแข็งแรงของกล้ามเนื้อในการหายใจ ซึ่งบุคคล แบบประเมินความวิตกกังวล แบบประเมินคุณภาพการนอนหลับ และแบบประเมินความแข็งแรง ได้ผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ และมีค่าความเที่ยงจากการคำนวณค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาครอนบาค เท่ากับ .87 , .89 และ.89 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียรสัน.ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ระยะเวลาในการใส่ท่อและเครื่องช่วยหายใจของผู้ป่วยวิกฤติทางอายุรกรรมอยู่ในระยะยาวนาน โดยมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 11 วัน ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 5. 44 ซึ่งมีช่วงเวลาของการใส่ท่อและเครื่องช่วยหายใจตั้งแต่ 1 – 22 วัน 2. คุณภาพการนอนหลับ ภาวะโภชนาการ และระดับเม็ดเลือดแดงมีความสัมพันธ์ทางลบกับระยะเวลาในการใส่ท่อและเครื่องช่วยหายใจในผู้ป่วยวิกฤติทางอายุรกรรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ( r = .557 , .819 และ .927 ตามลำดับ) 3. ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อในการหายใจ โดยจำแนกแบ่งตามปริมาตรอากาศที่ไหลเข้า-ออกจากปอดต่อการหายใจ 1 ครั้ง (Tidal Volume: VT) ปริมาตรลมหายใจออกทั้งหมดใน 1 นาที(Minute Ventilation) และปริมาตรอากาศที่หายใจเข้าสูงสุด (Vital Capacity : VC) มีความสัมพันธ์ทางลบในระดับสูง กับระยะเวลาในการใส่ท่อและเครื่องช่วยหายใจในผู้ป่วยวิกฤติทางอายุรกรรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (r = .845 , .852 และ .910 ตามลำดับ) 4. ภาวะการติดเชื้อ และความวิตกกังวล มีความสัมพันธ์ทางบวกระยะเวลาในใส่ท่อและเครื่องช่วยหายใจของผู้ป่วยวิกฤติทางอายุรกรรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (r = .770 และ .574 ตามลำดับ)