โครงการอุปสรรคในการให้ความช่วยเหลือเยียวยาเหยื่อความรุนแรงตามกฎหมายในสาม จังหวัดชายแดนใต้มีวัตถุประสงค์ในการวิจัยสา คัญสามประการ ประการแรก คือ เพื่อศึกษาถึงสิทธิที่จะ ได้รับการคุ้มครองผู้เสียหายหรือเหยอื่ จากความรุนแรงที่ได้รับความเสียหายจากการกระทา ผิดทางอาญา ของผู้อื่น ประการที่สองคือ เพื่อศึกษาถึงกฎหมายที่ใช้บังคับอยู่ในปัจจุบันเรื่องค่าตอบแทนจากรัฐ ใน สถานการณ์ความไม่สงบเรียบร้อยในจังหวัดชายแดนภาคใต้ ประการที่สาม คือ เพื่อศึกษาอุปสรรคใน การช่วยเหลือผู้ได้รับความเสียหายหรือเหยื่อที่ได้รับความเสียหายเกี่ยวกับทรัพย์สินในพื้นที่สามจังหวัด ชายแดนใต้ คณะผู้วิจัยดาเนินการวิจัยโดยใช้วิธีการวิจัย อันประกอบด้วย การสารวจเอกสาร การ สัมภาษณ์ การจัดสนทนากลุ่มย่อย จากผลการศึกษาสรุปได้ ความเสียหายที่ผู้เสียหายได้รับนั้น สมควรที่จะมีการเยียวยาแก้ไขให้ ได้มากที่สุด แต่ด้วยเหตุผลในเรื่องอุปสรรคของปัญหาการชดใช้ค่าสินไหมทดแทนของผู้กระทา ความผิดดังกล่าว ภาระหน้าที่ในการเยียวยาจึงควรตกอยู่กับรัฐโดยที่รัฐรับเป็นผู้จ่ายค่าทดแทน ให้แก่ ผู้เสียหายแทนผู้กระทา ความผิดนอกเหนือไปจากการลงโทษทางอาญาแก่ผู้กระทา ความผิด โดยเฉพาะ ในจังหวัดชายแดนภาคใต้เป็นพื้นที่ ซึ่งมีเหตุการณ์ความไม่สงบเรียบร้อยเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องจึงส่งผล ต่อประชาชนผู้บริสุทธ์ิในการอยู่อาศัยในพื้นที่ อันเนื่องจากรัฐไม่สามารถดูแลความสงบสุขของ ประชาชนในพื้นที่ได้ ทา ให้เกิดผลต่อสภาพความเป็ นอยู่ จึงทา ให้รัฐต้องรับผิดชอบต่อประชาชนผู้ ได้รับความเดือดร้อน โดยมีเหตุผลสนับสนุนสิทธิของผู้เสียหายที่ควรได้รับ คือ รัฐมีหน้าที่รับผิดชอบ ในการป้ องกันอาชญากรรม ดังนั้น รัฐควรต้องรับผิดชอบในการชดเชยความเสียหายแก่ผู้เสียหาย เพราะ รัฐไม่สามารถคุ้มครองพลเมืองของตนให้ปลอดภัยจากอาชญากรรมนั้นได้ เป็นสิทธิของผู้เสียหาย ที่ว่า รัฐควรที่จะต้องให้ความช่วยเหลือแก่ผู้ต้องการความช่วยเหลือโดยเฉพาะผู้ตกเป็นผู้เสียหาย ซึ่งได้รับ ความเสียหายที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ และเมื่อพิจารณาจากกฎหมายที่เกี่ยวข้องตามพระราชบัญญัติ ค่าตอบแทนผู้เสียหายและค่าทดแทนและค่าใช้จ่ายแก่จาเลยคดีอาญา พ.ศ. 2544 โดยหน่วยงานกรม คุ้มครองสิทธิเสรีภาพ กระทรวงยุติธรรมเป็นผู้ดูแล ก็จะเยียวยาความเสียหายเฉพาะความเสียหายแก่ชีวิต ร่างกาย และจิตใจ แต่ความที่เกิดขึ้นแก่ทรัพย์สินของผู้เสียหายมิได้คุ้มครองแต่ประการใด แต่อย่างไรก็ ดีโดยมติคณะรัฐมนตรีได้เห็นถึงเหตุการณ์ความไม่สงบเรียบร้อยในจังหวัดชายแดนภาคใต้ จึงมีมติให้ ชดเชยเยียวยาให้กับความเสียหายในทางทรัพย์สินแก่ผู้เสียหายหรือประชาชนผู้บริสุทธ์ิในพื้นที่ จากการช่วยเหลือเยียวยาความเสียหายต่อทรัพย์สินแก่ประชาชนผู้บริสุทธ์ิในพื้นที่ทา ให้เห็นได้ ว่า การเยียวยาเป็นเพียงมติคณะรัฐมนตรีที่ไม่มีความชัดเจนแน่นอน ขึ้นอยู่กับนโยบายของรัฐบาลแต่ละ ยุคสมัย และมติคณะรัฐมนตรีที่ลงมติออกมาก็ไม่มีใครรับผิดชอบ จึงทาให้เกิดอุปสรรคในการ ช่วยเหลือเยียวยาทรัพย์สินไม่ว่าจะเป็นศูนย์ช่วยเหลือเยียวยาผู้ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์ความไม่ สงบ ประจา จังหวัดทั้งสี่จังหวัด ซึ่งใช้มาตรฐานในการพิจารณาที่แตกต่างกัน ซึ่งผู้มีอา นาจพิจารณา จา นวนเงินในการช่วยเหลือเยียวยาจะพิจารณาในรูปแบบคณะกรรมการ โดยมีการแต่งตั้งคณะกรรมการ พิจารณาทรัพย์สินด้วยกันสามชุด คือ คณะกรรมการทรัพย์สินประเภท โรงงาน อาคาร บ้านเรือน สิ่ง ปลูกสร้าง สินค้า ทรัพย์สิน คณะกรรมการทรัพย์สินประเภท ยานยนต์ และพาหนะอื่นๆและ คณะกรรมการทรัพย์สินประเภท พืชผลทางการเกษตร ปศุสัตว์ และการประมง แต่ละคณะกรรมการ ดังกล่าวทางศูนย์เยียวยาจังหวัด โดยผู้ว่าราชการจังหวัดแต่ละจังหวัดก็จะแต่งตั้งจาก ข้าราชการ เจ้าหน้าที่ทั้งหน่วยงานรัฐและเอกชนที่มีความรู้ในเรื่องทรัพย์สิน ซึ่งต่างก็มีภารกิจหลักในหน้าที่การ งาน ประกอบกับไม่ได้รับค่าตอบแทนจึงทาให้การพิจารณาให้ความช่วยเหลือไม่สามารถทาได้เต็มที่ คณะกรรมการจึงมีการบางคนก็มีการส่งผู้แทนเข้ามาประชุมพิจารณาทาให้ไม่มีความชานาญในการ พิจารณา และยังมีปัญหาถึงการพิจารณาราคาทรัพย์สินต่างๆ จะไม่เป็นบรรทัดฐานเดียวกัน โดยเฉพาะ ระยะเวลาในการพิจารณาทรัพย์สินเพราะบางประเภท เช่น ทรัพย์สินประเภทอาคารบ้านเรือนที่อยู่อาศัย ใช้เวลาในการพิจารณา ทา ให้ผู้ได้รับความเสียหายเดือดร้อนที่ไม่ที่อยู่อาศัย เพราะไม่มีระเบียบกฎเกณฑ์ ในการตีราคาทรัพย์สินรองรับการพิจารณาถึงมูลค่าทรัพย์สิน และยังมีช่องว่างทางกฎหมายในกรณีที่รัฐ เยียวยาความเสียหายทรัพย์สิน เมื่อรัฐซึ่งมิได้มีฐานะเป็ นนิติบุคคลก็ไม่สามารถรับช่วงสิทธิเรียกร้อง ค่าเสียหายจากผู้ก่อความไม่สงบเรียบร้อยได้ อย่างไรก็ดีในภาคผู้ประกอบการ หากเกิดความเสียหาย ทรัพย์สินในจานวนมาก แล้วรัฐต้องเยียวยาเต็มจานวนความเสียหายก็จะเกิดความไม่เป็นธรรมกับ ประชาชนผู้เสียภาษี และอาจทา ให้ผู้ประกอบการไม่ได้ใช้ความระมัดระวังในการดูแลป้ องกันทรัพย์สิน ของตนเอง จึงไม่ควรเยียวยาในภาคธุรกิจในความเสียหายที่เต็มจา นวน ดังนั้นรูปแบบต่างๆ ในการ ช่วยเหลือเยียวยาด้านทรัพย์สิน ควรจัดทา เป็นระเบียบข้อบังคับถึงวิธีการพิจารณาที่ชัดเจนแน่นอนโดย ไม่จา เป็นต้องรอนโยบายจากรัฐบาลเพราะเป็นเรื่องสิทธิที่ผู้ได้รับความเสียหายหรือผู้บริสุทธ์ิควรจะ ได้รับ ผลจาการศึกษาได้นามาใช้ประโยชน์ ในการออกระเบียบ ข้อบังคับใช้พื้นที่จังหวัดชายแดน ภาคใต้ The purpose of the project is Barriers to Legal Aids and Remedies Provided for Victims of Violence in Three Southern Border Provinces. The purpose of the project is were to investigate the rights that sufferers of violence could obtain when they were victims from others’ criminal offences, to examine current laws on the government’s payment compensated in unrest situations in three southern border provinces and to study barriers to legal aids provided for the victims suffering from property damages in the areas of the three southern border provinces. The research methodology consisted of documentary research, interview and small group seminar. The results of the study show that The results of this study revealed that the damages the victims encountered should be remedied as much as possible. However, there were barriers on compensations paid by offenders. Therefore, besides providing criminal penalties for the offenders, the government should be responsible for compensating the victims for the damages as well. These victims in the three southern border provinces in Thailand had to be paid great attentions to for such innocent people were in troubles because the government itself could not maintain peacefulness in the areas. Also, the people contained the right to be prevented from crimes by the government. Consequently, the government was to be responsible for the compensations when the people could not be protected from the crimes. The government’s aids were a must as they were considered a right the victims from the unavoidable damages obtained. According to Damages for the Injured Person and Compensation and Expense for the Accused in Criminal Case Act B.E. 2544 under the responsibility of Rights and Liberties Protection Department, Ministry of Justice; damages to life, body and mentality were to be remedied while damages to property were not mentioned to be protected. Nevertheless, as the unrest situations in the southern parts of Thailand took place, the cabinet resolution on the compensations for the damages to property for the victims in the areas was enforced. Based on the research study’s findings, it showed that the aids and the compensations according to the cabinet resolution were not obvious and certain. They depended upon policies of each government and there was no department or organization being responsible for the resolution. No doubt, barriers to property compensations and aids occurred. For example, aid centers for the people affected from the unrest situations in the three provinces employed different standards for consideration. Namely, the centers’ committees considering the amount of money allocated for the compensations comprised three small committee groups. The first group was to take charge of considering the compensations on the properties including of factories, buildings, houses, constructions, products and assets. The second group was to be responsible for compensations’ consideration on vehicles, and the third group’s responsibility was to consider the compensations provided to agricultural products, domestic animals and fisheries. These committees, appointed by the provincial governors of the provinces, were selected from government officers or government or private employees who had knowledge on the properties. It was important to note that all of them had their routine work and they did not receive any payment from the centers’ work. As a result, the compensations’ consideration could not be effectively performed. From time to time, instead of attending the centers’ meetings by themselves, a number of them send their representatives who were not capable of the compensations’ consideration to work for them. Furthermore, there were problems on different criteria used in the consideration. Some considerations on some property types take some time and these might greatly affect the victims. The case of the consideration on accommodation was an obvious example. Late consideration resulted in the factual situation that such victims would not have places to stay. It was also because there was no regulation for estimating the values of the properties. Besides, legal gaps were considered a problem as the government was not a juristic person. Therefore, the government could not acquire a right of subrogation to claim for the damages from terrorists in the three provinces. Pertaining to entrepreneur sector, if there were a great number of damages to properties and the government was to compensate all of the damages, this might not be fair to people who paid taxes to the country. Then entrepreneurs would not probably be careful to protect their own properties. So, the government should not compensate for all of the damages for the business sector. In conclusion, there should be obvious regulations on the aids or the compensations provided for the damages to properties and this should not wait for the government’s policy as the victims or the innocent people should obtain the right to be compensated.The studied results have been utilized. In the regulation. Regulations for the provinces.