วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

การศึกษานี้ทำการตรวจวัดคุณภาพอากาศ ได้แก่ ฝุ่นละออง ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ ก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์ สารประกอบอินทรีย์ระเหยทั้งหมดและปัจจัยทางกายภาพ ได้แก่ อัตราการระบายอากาศ อุณหภูมิ ความชื้นสัมพันธ์ ความเร็วลม ความหนาแน่นของคน ภายในโรงพยาบาลกลาง จำแนกตามระบบปรับอากาศและลักษณะกิจกรรม ผลการศึกษาพบว่า ห้องที่มีการระบายอากาศแบบธรรมชาติมีอัตราการระบายอากาศสูงกว่าห้องที่ใช้ระบบปรับอากาศ อย่างมีนัยสำคัญ ที่ระดับความเชื่อมั่นร้อยละ 95 (p=0.000) และมีความเข้มข้นฝุ่นละอองขนาด ไม่เกิน 10 ไมครอนและฝุ่นละอองขนาดไม่เกิน 2.5 ไมครอนสูงกว่าห้องที่ใช้ระบบปรับอากาศ อย่างมีนัยสำคัญ ที่ระดับความเชื่อมั่นร้อยละ 95 (p=0.003 และ p=0.002) แต่ห้องที่ใช้ระบบปรับ อากาศมีความเข้มข้นก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์และสารประกอบอินทรีย์ระเหยทั้งหมดสูงกว่าห้องที่ มีการระบายอากาศแบบธรรมชาติอย่างมีนัยสำคัญ ที่ระดับความเชื่อมั่นร้อยละ 95 (p=0.000 และ p=0.000) สำหรับห้องภายในอาคารโดยทั่วไปตรวจพบก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์มีความเข้มข้นต่ำ นอกจากนี้พบว่าความเข้มข้นฝุ่นละอองขนาดไม่เกิน 10 ไมครอน ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ สารประกอบอินทรีย์ระเหยทั้งหมด มีแหล่งกำเนิดจากภายในอาคารและแตกต่างกันตามลักษณะ ของแต่ละกิจกรรม สำหรับฝุ่นละอองขนาดไม่เกิน 2.5 ไมครอนและก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์ แหล่งกำเนิดหลักมาจากภายนอกอาคาร การศึกษาความสัมพันธ์พบว่า ความหนาแน่นของคน ภายในห้องเพิ่มขึ้นส่งผลให้ฝุ่นละอองขนาดไม่เกิน 10 ไมครอนและก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ เพิ่มขึ้นไปด้วยอย่างมีนัยสำคัญ ที่ระดับความเชื่อมั่นร้อยละ 95 (p=0.014 และ p=0.000) และห้องที่ มีอัตราการระบายอากาศสูงจะพบการสะสมตัวของก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์มีค่าต่ำอย่าง มีนัยสำคัญ ที่ระดับความเชื่อมั่นร้อยละ 95 (p=0.000) นอกจากนี้ยังพบว่าห้องที่มีการสะสมตัวของ ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์สูงจะพบความเข้มข้นสารประกอบอินทรีย์ระเหยทั้งหมดสูงไปด้วย โดยเฉพาะห้องที่ใช้ระบบปรับอากาศแบบแยกส่วนจะพบความเข้มข้นฝุ่นละอองขนาดไม่เกิน 10 ไมครอนเพิ่มขึ้นด้วยอย่างมีนัยสำคัญ ที่ระดับความเชื่อมั่นร้อยละ 95 (p=0.000 และ p=0.003)