วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2518

วัตถุประสงค์ การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อบทเรียนแบบโปรแกรมเรื่อง “ตัวคูณร่วมน้อย” สำหรับชั้นประถมศึกษาปีที่หก และหาประสิทธิภาพของบทเรียนตามมาตรฐาน 90/90 90 ตัวแรก หมายถึง การที่นักเรียนสามารถตอบคำถามในบทเรียนแบบโปรแกรมได้ถูกต้องโดยเฉลี่ยร้อยละ 90 90 ตัวหลัง หมายถึง การที่นักเรียนทำแบบทดสอบภายหลังจากเรียนบทเรียนโปรแกรมจบได้ถูกต้องโดยเฉลี่ยร้อยละ 90 วิธีดำเนินการวิจัย การวิจัยได้ดำเนินการตามลำดับขั้นดังนี้ 1. สร้างบทเรียนแบบโปรแกรมชนิดเส้นตรง เรื่อง “ตัวคูณร่วมน้อย” สำหรับชั้นประถมศึกษาปีที่หก จำนวน 254 กรอบ โดยอาศัยหลักสูตร จุดมุ่งหมายเชิงพฤติกรรมเป็นหลักในการสร้าง 2. สร้างแบบทดสอบจำนวน 40 ข้อ เพื่อไปทดสอบนักเรียนก่อนเรียนและหลังเรียน บทเรียนแบบโปรแกรม แบบทดสอบมีค่าความเชื่อถือได้ .86 3. นำบทเรียนแบบโปรแกรมไปทดลองใช้กับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ห้า เหตุที่เลือกทดลองใช้กับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ห้า เพราะว่านักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่หกได้เรียนเนื้อหาวิชาที่มีอยู่ในบทเรียนแบบโปรแกรมแล้วในขณะที่ทำการทดลอง 4. ทดลองบทเรียนแบบโปรแกรมโดยแบ่งเป็น 3 ขั้น คือ 4.1 ขั้นหนึ่งต่อหนึ่ง ทดลองกับนักเรียนโรงเรียนฤทธิณรงค์รอน จำนวนหนึ่งคน 4.2 ขั้นกลุ่มเล็ก ทดลองกับนักเรียนโรงเรียนฤทธิณรงค์รอน จำนวน 10 คน 4.3 ขั้นภาคสนาม ทดลองกับนักเรียนโรงเรียนฤทธิณรงค์รอน จำนวน 100 คน ผลการวิจัย ผลการวิจัยปรากฏว่า บทเรียนแบบโปรแกรมที่สร้างขึ้นมีประสิทธิภาพ 94.83/87.85 นั่นคือ นักเรียนสามารถตอบคำถามในบทเรียนได้ถูกต้องโดยเฉลี่ย 94.83 ของจำนวนคำตอบทั้งหมด ซึ่งสูงกว่ามาตรฐาน 90 ตัวแรกที่กำหนดไว้ และนักเรียนทำแบบทดสอบหลังเรียน บทเรียนได้ถูกต้องโดยเฉลี่ยร้อยละ 87.85 ซึ่งต่ำกว่ามาตรฐาน 90 ตัวหลังที่กำหนดไว้ ดังนั้น บทเรียนนี้มีประสิทธิภาพต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานที่กำหนดไว้เล็กน้อย แต่ความแตกต่างระหว่างคะแนนเฉลี่ยของการทดสอบก่อนเรียนและหลังเรียนบทเรียนแบบโปรแกรม มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 แสดงว่าบทเรียนแบบโปรแกรมที่สร้างขึ้นนี้ ทำให้ผู้เรียนมีความรู้ความเข้าใจในเรื่องตัวคูณร่วมน้อยเพิ่มขึ้น