วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2528

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาปฏิสัมพันธ์ของรูปแบบการสอนของการสอนแบบโปรแกรมในการสอนทักษะโสตทัศนูปกรณ์ กับนักศึกษาที่มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสูงและการเรียนต่ำ กลุ่มตัวอย่างประชากรเป็นนักศึกษาจากวิทยาลัยครูจันทบุรี จำนวน ๑๐๐ คน เป็นนักเรียนที่มีระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสูง และต่ำระดับละ ๕๐ คน แบ่งนักเรียนที่มีผลสัมฤทธิ์แต่ละระดับออกเป็น ๒ กลุ่ม กลุ่มละ ๒๕ คน รวมเป็น ๔ กลุ่ม ด้วยวิธีสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ บทเรียนแบบโปรแกรมที่มีการสอน ๒ รูปแบบคือ แบบอุปมานและแบบอนุมาน โดยใช้เนื้อหาเรื่องเดียวกันคือ ทักษะโสตทัศนูปกรณ์ ให้นักศึกษากลุ่มที่มีระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสูง ๑ กลุ่ม และต่ำ ๑ กลุ่ม เรียนจากการสอนแบบอนุมาน อีก ๒ กลุ่ม เรียนจากการสอนแบบอุปมาน แล้วให้ตอบแบบทดสอบหลังการเรียนวิเคราะห์ข้อมูลที่ได้ด้วยวิธีวิเคราะห์ความแปรปรวน ๒ ทาง และทดสอบความมีนัยสำคัญที่ .๐๕ ผลการวิจัยปรากฏว่า ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนจากรูปแบบในการสอนทักษะโสตทัศนูปกรณ์ กับนักศึกษาที่มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสูงและต่ำ ไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีระดับความมีนัยสำคัญที่ .๐๕