วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2526

การวิจัยครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อหาผลสรุปการเรียบเทียบอำนาจการทดสอบเอฟและอัตราความคลาดเคลื่อนประเภทที่ 1 จากข้อมูลเมื่อคำนวณได้จากข้อมูลดิบ กับข้อมูลที่ได้จากวิธีแปลงข้อมูล 4 รุปแบบ คือ 1. การแปลงข้อมูลโดยใช้รูทสอง 2. การแปลงโดยวิธีกลับเศษส่วน 3. การแปลงโดยใช้ล็อกบาน 10 4. การแปลงโดยใช้ล็อกฐานอี โดยใช้เทคนิคมอนติคาร์โล ซิมมูเลชั่น ทำการทดลอง 1000 ครั้ง ในแต่ละกรณี ในสภาพการณ์สำคัญคือ กลุ่มตัวอย่าง 3 กลุ่มขนาดกลุ่มตัวอย่าง 5, 10 และ 15 ในลักษณะการแจกแจงของประชากรแบบปกติ แบบยูนิฟอร์ม และแบบโลจิสติค ทั้งที่กำหนดอัตราส่วนความแปรปรวนเท่ากันและแตกต่างกัน คือ 1:1:1 และ 1:2:3 ผลการวิจัยสรุปได้ว่า 1.ค่าอำนาจการทดสอบเอฟเมื่อคำนวณจากข้อมูลดิบ มีความสามารถในการควบคุมอัตราความคลาดเคลื่อนประเภทที่ 1 เท่ากับอัตราความคลาดเคลื่อนที่ระบุ (a) ได้ผลดีเท่ากับอำนาจการทดสอบเอฟ เมื่อแปลงข้อมูลโดยใช้รูทสอง และโดยวิธีกลับเศษส่วน ทั้งในระดับ aเท่ากับ .05 และ .01 2.ค่าอำนาจการทดสอบเอฟเมื่อคำรนวณจากข้อมูลดิบ มีค่าอำนาจการทดสอบสูงเท่ากับค่าอำนาจการทดสอบเอฟเมื่อแปลงข้อมูลโดยใช้รูทสอง และโดยวิธีกลับเศษส่วน และมีอำนาจการทดสอบสูงกว่าค่าอำนาจการทดสอบเอฟเมื่อแปลงข้อมูลโดยใช้ล็อกฐาน 10 และโดยใช้ล็อกฐานอี ในระดับ a เท่ากับ .05 และ .01 ทั้งในลักษณะที่อัตราความแปรปรวนเท่ากันและแตกต่างกันเป็น 1:2:3 3.เมื่อขนาดกลุ่มตัวอย่างเพิ่มมากขึ้น ค่าอำนาจการทดสอบเอฟเมื่อคำนวณจากข้อมูลดิบกับวิธีแปลงข้อมูลโดยใช้รูทสอง โดยวิธีกลับเศษส่วน โดยใช้ล็อกฐาน 10 และโดยใช้ล็อกฐานอี สามารถควบคุมอัตราความคลาดเคลื่อนประเภทที่ 1 ได้ดีมากขึ้นในระดับ a เท่ากับ .05 และ .01 ทั้งในลักษณะที่อัตราความแปรปรวนเท่ากันและต่างกันเป็น 1:2:3 ข้อเสนอแนะ ข้อมูลที่มีกลุ่มตัวอย่างขนาดเล็ก หรือมีการฝ่าฝืนข้อตกลงเบื้องต้นของการทดสอบเอฟในด้านความเท่ากันของแปรปรวน และลักษณะการแจกแจงของประชากรที่ต่างไปจากปกติในลักษณะสมมาตร ควรใช้การทดสอบเอฟเมื่อคำนวณจากข้อมูลดิบ