วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อ 1)ศึกษาคุณภาพชีวิต และความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยคัดสรรได้แก่ เพศ อายุที่เริ่มป่วยครั้งแรก ระยะเวลาการเจ็บป่วย จำนวนครั้งของการป่วยในระยะซึมเศร้า จำนวนครั้งของการป่วยในระยะแมเนีย ประเภทของโรคอารมณ์แปรปรวนสองขั้ว การใช้สารเสพติด อาการซึมเศร้า และอาการแมเนียกับคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยโรคอารมณ์แปรปรวนสองขั้ว กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยโรคอารมณ์แปรปรวนสองขั้วที่มารับบริการในแผนกผู้ป่วยนอกจิตเวช โรงพยาบาลศรีธัญญา และโรงพยาบาลรามาธิบดี จำนวน 140 คน ได้จากการสุ่มแบบบังเอิญ ตามเกณฑ์คุณสมบัติ เครื่องมือ ที่ใช้ในการวิจัย คือ 1) แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล 2) แบบวัดอาการซึมเศร้า 3) แบบวัดอาการแมเนีย และ 4) แบบวัดคุณภาพชีวิต เครื่องมือทุกชุดได้ผ่านการพิจารณาความตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ และเครื่องมือ 3 ชุดหลังมีค่าความเที่ยงโดยวิธีสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค เท่ากับ .73, .79 และ .81 ตามลำดับ สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ การแจกแจงความถี่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าเฉลี่ย ค่าสหสัมพันธ์พอยท์ไบซีเรียล และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน ผลการวิจัย ที่สำคัญสรุปได้ดังนี้ 1. ผู้ป่วยโรคอารมณ์แปรปรวนสองขั้วมีคุณภาพชีวิตโดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง ([ค่าเฉลี่ย] = 89.04) และมีคุณภาพชีวิตรายด้านทุกองค์ประกอบย่อยในระดับปานกลาง ได้แก่ ด้านร่างกาย ([ค่าเฉลี่ย] = 24.12) ด้านจิตใจ ([ค่าเฉลี่ย] = 20.34) ด้านความสัมพันธ์ทางสังคม ([ค่าเฉลี่ย] = 10.87) และด้านสิ่งแวดล้อม ([ค่าเฉลี่ย] = 28.19) 2. เพศ อายุที่เริ่มป่วยครั้งแรก ระยะเวลาการเจ็บป่วย จำนวนครั้งของการป่วยในระยะซึมเศร้า จำนวนครั้งของการป่วยในระยะแมเนีย ประเภทของโรคอารมณ์แปรปรวนสองขั้ว และการใช้สารเสพติด พบว่าไม่มีความสัมพันธ์กับคุณภาพชีวิตอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 3. อาการซึมเศร้าและอาการแมเนีย มีความสัมพันธ์กับคุณภาพชีวิตอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 (r = -.62 และ .37 ตามลำดับ)