วิทยานิพนธ์ (น.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2551

ปัญหาการละเมิดทรัพย์สินทางปัญญาเป็นปัญหาร้ายแรงในเวทีภายในประเทศและระหว่างประเทศ ก่อให้เกิดภาระแก่สังคม อีกทั้งยังคุกคามต่อสุขภาพและความปลอดภัยแก่สาธารณชน ทำให้รัฐสูญเสียรายได้ ทำลายธุรกิจการค้าถูกกฎหมาย รวมทั้งเป็นอาชญากรรมที่ไม่มีพรมแดน และสามารถเชื่อมโยงกับอาชญากรรมอื่น ๆ ได้ เนื่องจากได้รับผลตอบแทนสูง ผู้กระทำผิดจึงพัฒนารูปแบบของการประกอบอาชญากรรม โดยนำเอาเทคโนโลยีสมัยใหม่เข้ามาเป็นเครื่องมือช่วยในการกระทำความผิด แต่การบังคับใช้กฎหมายยังก่อให้เกิดปัญหาหลายด้านแม้ว่ากฎหมายอาญาจะมีสภาพในเชิงบังคับและเป็นเชิงบังคับที่รุนแรง แต่หากว่ากฎหมายอาญาไม่สามารถประกันความมั่นคงและความปลอดภัยของสังคมได้แล้ว สภาวะปัญหาในบ้านเมืองก็ย่อมเกิดขึ้นตามมา และถึงแม้กฎหมายอาญามีสาระสำคัญในการคุ้มครอง ปราบปรามการกระทำความผิด และมีการลงโทษ นอกจากการใช้กฎหมายอาญาในการปราบปรามการกระทำความผิดแล้ว ยังจะต้องกระทำเพื่อเตือนบุคคลทั่วไปด้วยว่าถ้ามีการกระทำเช่นนั้นเกิดขึ้นก็จะต้องลงโทษ ฉะนั้นถ้าการใช้กฎหมายอาญาในการปราบปรามการกระทำความผิดเป็นไปโดยถูกต้องแล้ว การใช้กฎหมายอาญาก็จะบรรลุวัตถุประสงค์ แต่การที่กฎหมายอาญาจะเข้ามาจัดการกับปัญหาที่เกิดขึ้นทุกปัญหาย่อมจะเป็นการไม่ถูกต้องเป็นอย่างยิ่ง เพราะปัญหาหลายปัญหาเป็นปัญหาที่เล็กน้อย หรือเป็นปัญหาที่ยังไม่สมควร หรือไม่จำเป็นถึงกับต้องใช้การลงโทษทางอาญา วิทยานิพนธ์ฉบับนี้เสนอมาตรการและแนวทางต่าง ๆ เพื่อช่วยลดปัญหาการละเมิดทรัพย์สินทางปัญญา ดังนี้ 1. มาตรการบังคับโดยมุ่งเอากับตัวทรัพย์สินที่เกี่ยวข้องกับการกระทำความผิด โดยมุ่งประเด็นว่าทรัพย์นั้นเกี่ยวกับการกระทำความผิดหรือไม่ 2. มาตรการเพิ่มความในบทนิยามคำว่า “ความผิดมูลฐาน” ของมาตรา 3 แห่งพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน พ.ศ.2542