วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

การตรวจการนอนหลับด้วยวิธีมาตรฐานมีข้อจำกัดหลายประการ ผู้วิจัยจึงมุ่งที่จะออกแบบและประดิษฐ์เครื่องมือซึ่งประกอบไปด้วยอุปกรณ์ชุดปุ่มกด และอุปกรณ์ตรวจจับการเคลื่อนไหว เพื่อทดสอบประสิทธิผลในการบอกเวลาที่เริ่มหลับและความรุนแรงของภาวะทางเดินหายใจอุดกั้นขณะนอนหลับในผู้ป่วยที่มีภาวะทางเดินหายใจอุดกั้นขณะนอนหลับ เทียบกับวิธีตรวจมาตรฐาน (gold standard) โดยทำการทดสอบกับผู้ป่วยจำนวน 23 คน ให้ผู้ป่วยกดอุปกรณ์ปุ่มกด และวางอุปกรณ์ตรวจจับการเคลื่อนไหวไว้ที่ข้างเตียงผู้ป่วย คู่กับการติดเครื่องวัดความอิ่มตัวของออกซิเจนในเลือด โดยการทดสอบนี้ทำพร้อมไปกับการตรวจการนอนด้วยวิธีมาตรฐาน จากนั้นทำการเปรียบเทียบค่าของทั้งสองวิธี ได้ผลจากการทดสอบ คือ ค่าเวลาที่ผู้ป่วยเริ่มหลับที่วัดได้จาก เครื่องมาตรฐานมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 91.2 ± 5.5 นาที ค่าเวลาที่ผู้ป่วยเริ่มหลับที่วัดได้จากชุดอุปกรณ์มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 86.4 ± 4.8 นาที ค่าที่ได้จากการวัดทั้งสองวิธีมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p=0.008, 95%CI-2.3 -14.5 นาที) โดยมีค่าความสัมพันธ์เท่ากับ 0.96 ค่าการเกิดภาวะการหยุดหายใจที่วัดได้จากเครื่องมาตรฐานมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 26 ±5 ครั้งต่อชั่วโมง ค่าการเกิดภาวะการหยุดหายใจที่วัดได้จากชุดอุปกรณ์มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 20 ±5 ครั้งต่อชั่วโมง ค่าที่ได้จากทั้งสองวิธีมีค่าความสัมพันธ์ 0.65 และไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p=0.148, 95%CI 1.3-8.1 ครั้งต่อชั่วโมง) จากผลการทดสอบดังกล่าวสามารถสรุปได้ว่าการตรวจการนอนหลับโดยใช้ชุดอุปกรณ์คู่กับการติดเครื่องวัดความอิ่มตัวของออกซิเจนในเลือด สามารถใช้บอกเวลาที่เริ่มหลับได้ค่าใกล้เคียงกับการตรวจวิธีมาตรฐานมาก แม้ว่ายังไม่สามารถบอกจำนวนครั้งที่ใกล้เคียงของการหยุดหายใจได้ แต่สามารถบอกได้ว่ามีแนวโน้มไปในทิศทางเดียวกัน