Thesis (M.A.)-- Chulalongkorn University, 1977

เมื่อสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลงนั้น ประเทศเยอรมันได้แตกแยกออกเป็น 2 ประเทศ คือ สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมัน (เยอรมันตะวันตก) และ สาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมัน (เยอรมันตะวันออก) ลักษณะการปกครอง เศรษฐกิจ และสังคมที่แตกต่างกัน มีผลสะท้อนให้รูปแบบของวรรณคดีในสองประเทศนั้นแตกต่างกันไปด้วย กล่าวคือในขณะที่วงการวรรณคดีในเยอรมันตก สามารถพัฒนาความคิดได้อย่างอิสระ ทางรัฐบาลของเยอรมันตะวันออกก็ได้พยายามที่จะใช้วรรณคดีที่เกิดขึ้นใหม่เป็นเครื่องมือของตนพยายามบีบคั้นจะให้นักเขียนเขียนในแนวที่ตนต้องการเท่านั้น และสิ่งที่น่าสนใจอย่างยิ่งคือในวรรณคดีของประเทศเยอรมันตะวันออกมักจะเสียดสี และกล่าวร้ายคนในสังคมเยอรมันตะวันตกอยู่เป็นประจำ เนื่องจากผู้เขียนเคยศึกษาที่ประเทศเยอรมันตะวันตก ได้เห็นและเรียนรู้สภาพของสังคมเยอรมันตะวันตกด้วยตนเองมาแล้ว ผู้เขียนมีความคิดเห็นว่า วรรณคดีของประเทศเยอรมันตะวันออกมีลักษณะการเขียนเข้าข้างตนเอง และปราศจากข้อเท็จจริง จึงได้ศึกษาและวิเคราะห์นวนิยายของเยอรมันตะวันออก 2 เรื่อง คือ เรื่อง แดร์ เกไทลเท ฮิมเมล ของ คริสตา วอลฟ และ ดี เอาลา ของ แฮร์มานน์ คานท์ ซึ่งเป็นที่รู้จักดีในประเทศเยอรมันตะวันตกและตะวันออก ทั้งนี้เพื่อสนับสนุนความคิดของผู้เขียนดังกล่าวข้างต้น งานวิจัยนี้ประกอบด้วย 3 บทใหญ่ ในบทแรกผู้เขียนจะวิจารณ์การมองสภาพาของสังคมเยอรมันตะวันตก ในนวนิยายเรื่อง แดร์ เกไทลเท ฮิมเมล ของ คริสตา วอลฟ ในตอนสุดท้ายของบทแรกนั้นจะวิเคราะห์ภาษาและแนวการเขียนของนวนิยายเรื่องนี้ด้วย ในบทที่ 2 ผู้เขียนจะวิจารณ์นวนิยายเรื่อง ดี เอาลา ของ แฮร์มานน์ คานท์ ในแนวเดียวกันกับการวิจารณ์ในบทแรก ในบทสุดท้าย ผู้เขียนจะเปรียบเทียบนิยายทั้งสองในแง่การมองสภาพ ของสังคมเยอรมันตะวันตก และหาข้อสรุปว่า นวนิยายทั้งสองเล่มนี้ได้มองสภาพสังคมตะวันตกเหมือนกันหรือ ต่างกันเพียงใด และผิดไปจากข้อเท็จจริงอย่างไรบ้าง