การที่รัฐบาลไทยต้องยินยอมเซ็นสนธิสัญญาเบาร์ริ่งเพราะแรงกดดันทางการเมืองจากอังกฤษใน ค.ศ.1855 นอกจากจะทำให้เศรษฐกิจไทยโดยรวมตัง้แต่นั้นเป็นต้นมา ได้เกิดการขยายตัวและยอมรับอิทธิพลของกระแสโลกาภิวัตน์อย่างเต็มที่เพิ่มขึ้นกว่าในอดีตที่เคยผ่านมาแล้ว ยังมีผลทำให้ผู้ประกอบการธุรกิจขนาดใหญ่ของคนในบังคับอังกฤษกลุ่มต่าง ๆ สามารถเข้ามาครอบงำและกอบโกยผลประโยชน์ต่าง ๆ ในประเทศไทยตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาจนถึงช่วงสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 อีกด้วย โดยเฉพาะในธุรกิจการลงทุนต่าง ๆ ซึ่งเกี่ยวข้องกับธนาคารพาณิชย์ การนำเข้าส่งออก โรงสีข้าว อุตสาหกรรมป่าไม้ เหมืองดีบุก การค้ายางพารา การขายส่งและการขายปลีก และอื่น ๆ ถึงแม้ว่าเศรษฐกิจไทยในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 สามารถสลัดแอกความเป็นอาณานิคมของอังกฤษได้ชั่วคราว เพราะการผลักดันนโยบายชาตินิยมในรูปแบบต่าง ๆ ของรัฐบาลในขณะนั้น แต่ยุทธศาสตร์ดังกล่าวก็ได้สร้างความเสียหายอย่างยับเยินให้ประเทศไทยสมัยหลังสงครามโลกครั้งนั้น เพราะนอกจากจะทำให้ประเทศไทยต้องถูกบังคับด้วยข้อตกลงสัญญาต่าง ๆ เพื่อชดใช้ค่าเสียหายมูลค่ามหาศาลให้ทั้งภาคเอกชน และรัฐบาลอังกฤษแล้ว อิทธิพลของทุนและผู้ประกอบการธุรกิจอังกฤษส่วนใหญ่ ยังกลับมาผงาดในวงการธุรกิจ และกลายเป็นปัญหาสำคัญสำหรับกระบวนการพัฒนาเศรษฐกิจไทยตั้งแต่นั้นมาจนถึงปัจจุบันด้วย