วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบ คะแนนเฉลี่ย ด้านความรู้ เจตคติ การปฏิบัติและผลของการป้องกันการเป็นเหา ก่อนและหลังการทดลองของนักเรียนกลุ่มทดลองที่ได้รับการจัดโปรแกรมสุขศึกษาเพื่อป้องกันการเป็นเหา และนักเรียนกลุ่มควบคุมที่ได้รับการจัดโปรแกรมสุขศึกษาแบบปกติ 2) เปรียบเทียบ คะแนนเฉลี่ย ด้านความรู้ เจตคติ การปฏิบัติและผลของการป้องกันการเป็นเหาหลังการทดลองของนักเรียนกลุ่มทดลองที่ได้รับการจัดโปรแกรมสุขศึกษาเพื่อป้องกันการเป็นเหากับนักเรียนกลุ่มควบคุมที่ได้รับการจัดโปรแกรมสุขศึกษาแบบปกติ กลุ่มตัวอย่างคือนักเรียนหญิงชั้นประถมศึกษาปีที่1 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2552 จำนวน 34 คนของโรงเรียนวัดบางโพโอมาวาส สังกัดกรุงเทพมหานคร แบ่งเป็นนักเรียนกลุ่มทดลองจำนวน17คนและนักเรียนกลุ่มควบคุมจำนวน 17 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ โปรแกรมสุขศึกษาเพื่อการป้องกันการเป็นเหา แบบวัดความรู้ เจตคติ และการปฏิบัติ แบบวัดความรู้มีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.72 ค่าความยากง่ายอยู่ในช่วง 0.25-0.78 และค่าอำนาจจำแนกอยู่ในช่วง 0.22-0.67 แบบวัดเจตคติมีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.86 และค่าอำนาจจำแนกอยู่ในช่วง 0.37-0.71 และแบบวัดการปฏิบัติมีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.81 และค่าอำนาจจำแนกอยู่ในช่วง 0.32-0.70 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบความแตกต่างด้วยค่าที (t-test) ผลการวิจัยพบว่า 1) ค่าเฉลี่ยของคะแนนด้านความรู้ เจตคติ การปฏิบัติ และผลของการป้องกันการเป็นเหาหลังการทดลองของนักเรียนกลุ่มทดลองสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนค่าเฉลี่ยของคะแนนด้านความรู้ เจตคติ การปฏิบัติและผลของการป้องกันการเป็นเหาก่อนและหลังการทดลองของนักเรียนกลุ่มควบคุมไม่แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2) ค่าเฉลี่ยของคะแนนด้านความรู้ การปฏิบัติและผลของการป้องกันการเป็นเหาหลังการทดลองของนักเรียนกลุ่มทดลองสูงกว่านักเรียนกลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนค่าเฉลี่ยของคะแนนด้านเจตคติหลังการทดลองของนักเรียนกลุ่มทดลองและนักเรียนกลุ่มควบคุมไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05