วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

ศึกษาการลดปริมาณข้อบกพร่องของสภาพรถภายนอกสำหรับระบบการขนส่งรถยนต์ โดยประยุกต์ใช้เทคนิคการวิเคราะห์สาเหตุของข้อบกพร่องและผลกระทบ หรือ FMEA มาใช้ในการวิเคราะห์และลดอัตราการเกิดข้อบกพร่องของรถยนต์ที่เกิดขึ้นของบริษัทขนส่งตัวอย่าง งานวิจัยเริ่มจากการศึกษาตำแหน่งหลักที่พบข้อบกพร่องหลักโดยใช้แผนภาพพาเรโต จากนั้นคัดเลือกชนิดข้อบกพร่องมาดำเนินการแก้ไขโดยใช้แผนภาพพาเรโต ของความถี่ในการเกิดร่วมกับการให้น้ำหนักข้อบกพร่องแต่ละชนิด โดยใช้ค่าซ่อมแซมเฉลี่ยเพื่อคัดเลือกปัญหาจากค่าความเสียหายที่เกิดขึ้น จากนั้นใช้แผนผังก้างปลาในการวิเคราะห์หาสาเหตุหลักที่ก่อให้เกิดปัญหา โดยหลังจากนั้นได้ประยุกต์ใช้เทคนิค FMEA เพื่อใช้ในประเมินและจัดลำดับความสำคัญของข้อบกพร่อง โดยให้ทีมผู้ชำนาญการทำการประเมินใน 3 ปัจจัย คือ ค่าความรุนแรงของข้อบกพร่อง ค่าโอกาสในการเกิด ข้อบกพร่องและค่าดอกาสการตรวจพบข้อบกพร่อง เพื่อคำนวณหาค่าดัชนีความเสี่ยงชี้นำ หรือ RPN เพื่อใช้คัดเลือกข้อบกพร่องมาดำเนินการแก้ไข โดยพิจารณาความเสี่ยงที่มีค่าความรุนแรงตั้งแต่ระดับสูง ร่วมกับการใช้แผนภาพพาเรโตของค่าดัชนีความเสี่ยงชี้นำ โดยพิจารณาค่า RPN สะสม 80% มาดำเนินการแก้ไขปรับปรุง ผลจากการแก้ไขปรับปรุงพบว่า 1. ค่าเฉลี่ยการเกิดข้อบกพร่องต่อเดือนลดลงจาก 834 PPM เหลือ 367 PPM 2. มูลค่าความเสียหายในการซ่อมแซมรถยนต์ลดลงจาก 492,495 บาทต่อเดือนเหลือ 64,857 บาทต่อเดือน 3. ค่าดัชนีความเสี่ยงชี้นำหลังการแก้ไขปรับปรุง พบว่ามีค่าลดลงตั้งแต่ 33.3%-92.8% เมื่อเทียบกับค่าดัชนีความเสี่ยงชี้นำก่อนปรับปรุง