วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2551

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาบริบททางชุมชนและสิ่งแวดล้อมของโรงเรียนระดับมัธยมศึกษาที่มีการปฏิบัติดีที่สุดด้านการจัดการสิ่งแวดล้อม 2) ศึกษาระบบการจัดการด้านสิ่งแวดล้อมของโรงเรียนระดับมัธยมศึกษาที่มีการปฏิบัติดีที่สุดด้านการจัดการสิ่งแวดล้อม และ 3) วิเคราะห์กระบวนการส่งเสริมพฤติกรรมการมีส่วนร่วมในการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมของนักเรียน โดยใช้ระเบียบวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บรวบรวมข้อมูลโดย การสัมภาษณ์ การสังเกต การศึกษาเอกสารและการสนทนากลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ แบบสังเกต แบบบันทึกการศึกษาเอกสาร และแนวทางการสนทนากลุ่ม วิเคราะห์ข้อมูลโดย การวิเคราะห์เนื้อหา การจำแนกข้อมูล การเปรียบเทียบข้อมูล และการสร้างข้อสรุปแบบอุปนัย ผลการวิจัยมีดังนี้ 1)บริบททางชุมชนและสิ่งแวดล้อมของโรงเรียน มีธรรมชาติที่ร่มรื่นล้อมรอบไปด้วยต้นไม้หลากหลายชนิด โรงเรียนมีการจัดสภาพแวดล้อมทางกายภาพให้เอื้อต่อการเรียนรู้สิ่งแวดล้อมศึกษา มีการสนับสนุนทางด้านบุคลากรและงบประมาณในการบริหารงานด้านสิ่งแวดล้อม มีการร่วมมือกับชุมชนเพื่อแก้ปัญหาสิ่งแวดล้อมที่เกิดขึ้นในชุมชน 2)ระบบการจัดการด้านสิ่งแวดล้อมของโรงเรียนที่ส่งเสริมให้นักเรียนมีพฤติกรรมการมีส่วนร่วมในการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม ประกอบด้วยการจัดสภาพแวดล้อมทางกายภาพ การจัดหลักสูตรการเรียนการสอนสิ่งแวดล้อมศึกษา การจัดกิจกรรมเสริมหลักสูตรและกิจกรรมในวิถีชีวิตของโรงเรียน และการจัดกิจกรรมร่วมกับชุมชน โดยมีปัจจัยที่ส่งผลต่อระบบการจัดการด้านสิ่งแวดล้อมของโรงเรียน มีทั้งปัจจัยด้านโรงเรียน ด้านนักเรียน ด้านครอบครัวและด้านชุมชน การดำเนินงานของระบบการจัดการด้านสิ่งแวดล้อมของโรงเรียนเป็นไปตามกระบวนการ PDCA 3) กระบวนการส่งเสริมพฤติกรรมการมีส่วนร่วมในการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมของนักเรียน ส่วนใหญ่ดำเนินการในลักษณะของกิจกรรมเสริมหลักสูตร ในลักษณะของการจัดกิจกรรม/โครงการร่วมกับชุมชน กิจกรรมเหล่านี้ส่งเสริมพฤติกรรมการมีส่วนร่วมในการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมในเรื่องการประหยัดไฟฟ้า การจัดการน้ำ การจัดการขยะ การประหยัดน้ำมันและการเพิ่มพื้นที่สีเขียว และส่งผลให้นักเรียนมีความรู้ ความตระหนัก ทักษะการสังเกต ทักษะการคิด และทักษะการจัดการแบบร่วมมือในการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมมากขึ้น