การศึกษาสภาวะที่เหมาะสมในการกำจัดตะกั่วของไซยาโนแบคทีเรียและความเป็นไปได้ในการใช้ไซยาโนแบคทีเรียที่มีชีวิตในการบำบัดน้ำเสีย โดยศึกษาในไซยาโนแบคทีเรีย Oscillatoria jarsovensis., Hapalosiphon sp., Calothrix marchica, Nostoc commune, Phormidium angustissimum, Stigonema sp., Fischerella sp., Spirulina platensis, และ Mastigocladopsis sp. พบว่าระดับพีเอชของสารละลายที่เหมาะสมในการดูดซับตะกั่วอยู่ในช่วง 4-5 เวลาที่เข้าสู่จุดสมดุลของ ไซยาโนแบคทีเรียทุกสกุลคือ 120 นาที และการดูดซับตะกั่วของไซยาโนแบคทีเรียทุกสกุลมีความสอดคล้องกับสมการดูดซับของ Freundlich การเจริญเติบโตของไซยาโนแบคทีเรียในน้ำที่มีพีเอชต่ำพบว่าสามารถเจริญเติบโตได้ที่ระดับ พีเอชต่ำสุดคือ 4.5 และระดับตะกั่วสูงสุดที่สาหร่ายทุกสกุลเจริญเติบโตได้คือ 20 มิลลิกรัมต่อลิตร โดยสาหร่ายที่สามารถทนพิษตะกั่วได้ดีคือ Hapalosiphon และ Phormidium และเมื่อนำไซยาโนแบคทีเรียทั้งสองชนิดไปเลี้ยงในอาหารที่มีตะกั่วปนเปื้อนและมีค่าพีเอชต่ำ พบว่าสามารถเจริญเติบโตได้และมีการเพิ่มปริมาณพอลิแซคคาไรด์ในเซลล์, นอกเซลล์ และโปรตีนเพื่อช่วยลดพิษของตะกั่วและความเป็นกรด และการนำไปใช้บำบัดน้ำเสียจริงพบว่าสาหร่ายทั้งสองชนิดสามารถเจริญเติบโตในน้ำเสียจริงได้และมีความสามารถในการกำจัดตะกั่วออกจากน้ำเสียได้ดี ดังนั้นจึงมีความเป็นไปได้ว่าไซยาโนแบคทีเรีย Hapalosiphon และ Phormidium สามารถนำไปใช้เป็นตัวดูดซับที่มีชีวิตในระบบบำบัดน้ำเสียที่มีโลหะหนักปนเปื้อนของโรงงานอุตสาหกรรมได้ The optimum conditions and the feasibility of using cyanobacteria Oscillatoria jarsovensis., Hapalosiphon sp., Calothrix marchica, Nostoc commune, Phormidium angustissimum, Stigonema sp., Fischerella sp., Spirulina platensis, and Mastigocladopsis sp., as a living biosorbent to remove Pb 2+ from wastewater were studied. The optimum pH for Pb2+ adsorption was 4.0-5.0, while their adsorption process went to the equilibrium point within 120 min. Pb2+ adsorption by these cyanobacteria followed the Freundlich adsorption isotherm. The lowest pH of media that cyanobacteria could grow was 4.5, and the maximum Pb2+ was 20 mg/l. Hapalosiphon and Phormidium show the highest tolerant ability to toxic of Pb2+. Both cyanobacteria could grow under Pb2+ contamination with low pH. Detoxification mechanisms of both cyanobacteria on Pb2+ could increase its intracellular polysaccharide (IPS), extracellular polysaccharide (EPS) and protein per gram biomass. Both cyanobacteria could grow in real wastewater and show high ability to remove Pb2+. The ability to remove Pb2+ and to grow under toxic conditions found in this study indicate that Hapalosiphon and Phormidium is a promising living biomaterials for Pb2+ removal in contaminated waters.