โครงการวิจัยนี้ได้พัฒนาโมเดลสาหรับแนวต้านการสูญเสียพลังงานที่ขอบและภายในพลาสมา โมเดลสาหรับแนวต้านการสูญเสียพลังงานที่ขอบถูกพัฒนาขึ้นโดยอาศัย 2 รูปแบบคือ แบบ 0D และ แบบ 1D ในการพัฒนาโมเดลแบบ 0D จะประมาณว่าค่าสูงสุดของเพเดสทอลขึ้นอยู่กับค่าสมบัติต่างของพลาสมาและเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ฟิวชันแบบโทคาแมค ส่วนโมเดลแบบ 1D จะทานายการเกิดของสภาวะประสิทธิภาพสูงและค่าต่างๆของเพเดสทอลแบบสอดคล้องกันหมด จากการทดสอบการทานายการทดลองจริงพบว่า โมเดลทั้งสองแบบสามารถทานายค่าเพเดทอลได้ในระดับที่น่าพอใจ และโมเดลแบบ 1D สามารถทานายการเกิดขึ้นของสภาวะประสิทธิภาพสูงได้ถูกต้องและสอดคล้องกับการทานายของทฤษฎีพลังงานขั้นต่าและทฤษฎี bifurcation นอกจากนี้ค่าความกว้างของเพเดสทอลที่ทานายได้ก็ใกล้เคียงกับผลการทดลองจริงและสอดคล้องกับการทานายของทฤษฎีความกว้างของเพเดสทอลต่างๆ สาหรับการศึกษาแนวต้านการสูญเสียพลังงานภายในพลาสมา ได้มีการพัฒนาโมเดลสาหรับทานายค่าความเร็วของพลาสมาในแนวโทรอยดอล ซึ่งทาให้สามารถทานายการเกิดขึ้นของแนวต้านการสูญเสียพลังงานภายในพลาสมาได้สอดคล้องกับผลการทดลองในเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ฟิวชันแบบโทคาแมค JET นอกจากนี้ผลกระทบของค่าเพเดสทอล แนวต้านการสูญเสียพลังงานภายในพลาสมา เชื้อเพลิงแช่แข็ง สารเจือปน ต่อประสิทธิภาพการเกิดปฏิกริยานิวเคลียร์ฟิวชันในพลาสมาของเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ฟิวชันแบบโทคาแมค ITER ในสภาวะ ELMy แบบที่ 1 ซึ่งพบว่าค่าเหล่านี้มีผลกระทบต่อประสิทธิภาพมาก